Strony Pszczelarskie w sieci

Jesienne Targi Sztuki Ludowej

Muzeum Wsi Opolskiej już po raz dwunasty organizuje w najbliższą niedzielę (01.10) Jesienne Targi Sztuki Ludowej i Targi Pszczelarskie. W programie: prezentacja i sprzedaż wyrobów ludowej twórczości artystycznej i rzemiosła, pokazy prac wykonywanych dawniej w wiejskich zagrodach, plenerowe koncerty zespołów folklorystycznych, pokaz czerpania papieru i inne. W południe w chałupie z Kup zostanie otwarta wystawa „Dom wiejskiego krawca cechowego”, a o 15:00 – w kościele z Gręboszowa – rozpocznie się nabożeństwo różańcowe z udziałem zespołów folklorystycznych.

XII Jesienne Targi Sztuki Ludowej i Targi Pszczelarskie – z możliwością degustacji i kupna miodów – potrwają w bierkowickim skansenie – od 10:00 do 18:00.

Teresa Zielińska

Zamknięta od 2004 roku kopalnia Rozbark w Bytomiu to miejsce, gdzie po dawnym zgiełku i odgłosach ożywionych dyskusji pozostały tylko ruiny. Nieużywane, zapomniane tereny, oddzielone od miasta torami kolejowymi przewrotnie stały się inspiracją do stworzenia miejsca, które ma przyciągać ludzi i umożliwiać miłe spędzanie czasu na łonie przyrody.

Jak informuje „Gazeta Wyborcza” na pomysł stworzenia w miejscu starej kopalni ogromnego parku wpadł Pierre Lusier, kanadyjski ekolog i dyrektor fundacji „Jeur de la Terre”. Natychmiast w realizację idei zaangażował kanadyjskiego artystę Jeana−Paula Ganem, który podobne przedsięwzięcie z powodzeniem zrealizował w Montrealu, a teraz tworzy w São Paulo. Wraz z amerykańskimi architektami Elizabeth Diller i Ricardo Scofidio chcą pozyskać sponsorów i zaprojektować park nawiązujący do historii tego miejsca, który miałby łączyć naturę z dokonaniami człowieka, jakimi są podziemne korytarze i inne pozostałości po kopalni.

To niesamowite, jak ogromny entuzjazm towarzyszy pomysłodawcom i architektom projektu. W Montrealu się udało. Wysypisko śmieci zostało przekształcone w ogród pełen kwiatów i zbóż dzięki duetowi Lusier i Ganem. Nie brakowało rąk do pracy, ochotnicy sami zgłaszali chęć uczestnictwa.

Ekologia – kampania – odpady plastikowe Ruszyła kampania zachęcająca do segregowania odpadów z tworzyw sztucznych. Pomysłodawca akcji – Fundacja PlasticsEurope Polska – chce namówić społeczeństwo do selektywnej zbiórki różnego rodzaju plastiku. Anna Kozera-Szałkowska z fundacji wyjaśnia Informacyjnej Agencji Radiowej, dlaczego tak ważne jest segregowanie odpadów właśnie z tego tworzywa. Odpady plastikowe możemy bowiem wielokrotnie przerobić i potem wytwarzać z nich inne produkty. Fundacja po raz trzeci angażuje się w kampanię. Na ulicach wielu miast pojawiły się billboardy z hasłem „Segreguj plastik. Każdy plastikowy odpad ma wartość, pozwól ją odzyskać”. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że na przykład energia z jednej foliowej reklamówki pozwala na 10 minut świecenia 60-watowej żarówki. Podobnych przykładów jest więcej. Z 35 butelek PET można zrobić tak zwaną „przędzę”, która posłuży do wyprodukowania bluzy polarowej. Granulat, który powstaje z odpadów plastikowowych, można wykorzystać do produkcji doniczek, wiader, kijów do szczotek czy jako wypełnienie do mebli tapicerowanych. Tegoroczna kampania jest kierowana przede wszystkim do mieszkańców stolicy. W Warszawie z segregacją odpadów nadal nie jest dobrze. Tylko 6 procent odpadów plastikowych jest poddawane selektywnej zbiórce. Reszta trafia na wysypiska. Stąd firmy zajmujące się recyklingiem nie są ich w stanie odzyskać i przerobić – tłumaczy Paweł Machulski z jednej z warszawskich firm, która zajmuje się sortowaniem odpadów z tworzyw sztucznych. „Nie przeszkadzają nam etykiety, zakrętki na butelkach czy zanieczyszczenia – wystarczy, że ludzie wrzucą to do specjalnych, żółtych pojemników. Resztę zrobimy na sortowni” – podkreślił Machulski. Odpady plastikowe mogą też być wykorzystywane do produkcji alternatywnych paliw. W Polsce już działają cementownie, które wykorzystują takie paliwo. W planach jest budowa kilku specjalnych fabryk, które będą przerabiać tworzywa sztuczne na paliwo, a potem na energię, która będzie mogła być dostarczana do naszych domów. Kaloryczność tworzyw sztucznych porównuje się z tą, którą ma gaz czy olej. Plastik zawiera w sobie 45 megadżuli na kilogram. Informacyjna Agencja Radiowa(IAR)/Agnieszka Drążkiewicz/Siekaj

Zaangażowanie w ochronę środowiska to jeden z nadrzędnych trendów firm produkujących ceramikę łazienkową i armaturę. Ich celem jest przede wszystkim ekonomiczne użytkowanie wody, nieoznaczające jednak rezygnacji z komfortu.
Przyciski spłukujące
Dwufunkcyjne przyciski spłukujące pozwalają na oszczędność do 50%, umożliwiając wybór ilości przelewanej wody, to już niemal standard. Wciśnięcie większego przycisku uruchamia spłukiwanie pełnym zbiornikiem wody (6 l), podczas gdy mniejszy przycisk zużywa jedynie połowę jego objętości (3 l). Ostatnio pojawiły się jednak jeszcze inne urządzenia zmniejszające zużycie wody.
Baterie łazienkowe
Baterie regulowane z głowicą mającą dwa poziomy otwarcia przepływu (pierwsze podniesienie uchwytu daje 50% otwarcia i ekonomiczny strumień wody, a dopiero głębsze wychylenie rączki uruchamia zwiększony przepływ wody), wyposażone w detektor baterie elektroniczne (woda płynie, gdy podłoży się ręce pod kran), proekologiczne słuchawki prysznicowe, w których są umieszczone (zamiast w baterii) regulatory strumienia, oraz ograniczniki przepływu, dzięki którym można zaoszczędzić nawet do 65% tej życiodajnej cieczy.
Niektóre produkty pozwalają też na oszczędność ciepłej wody. Są to między innymi baterie termostatyczne – dokładna regulacja temperatury sprzyja oszczędności wody (nie lejemy jej bez potrzeby w oczekiwaniu na żądaną ciepłotę) i energii cieplnej.
Jak ekonomicznie użytkować wodę?
Specjaliści poszukują coraz nowszych metod umożliwiających pogodzenie cieszenia się wodą z jej oszczędnym użytkowaniem. Do ostatnich osiągnięć należy technologia polegająca na dodawaniu powietrza do wody wewnątrz mechanizmu prysznica. Rezultatem tego jest obfity strumień deszczowy, a zmniejszenie przepływu nie jest odczuwalne dla użytkownika.
Coraz częściej mówi się też o możliwości ponownego wykorzystania wody. Na rynku są już systemy, które w sposób w pełni zautomatyzowany, przy zastosowaniu metody mechaniczno-biologicznej i bez udziału chemii, oczyszczają wodę użytą do kąpieli w wannie czy pod prysznicem. Może być ona używana na przykład do prania, podlewania ogródka, prac porządkowych czy do spłukiwania toalety.
W ten trend doskonale wpisuje się urządzenie o nazwie W+W. Jest to umywalka połączona z sedesem – woda wykorzystana do mycia rąk służy potem do spłukiwania sedesu. Pozwala to na redukcję jej zużycia nawet do 25%.

Wielu osobom daleka Skandynawia kojarzy się z surowym klimatem

i bezkresną przestrzenią. Dla innych to kraina bagien i torfowisk. Wydawać by się mogło, że północne słońce i mało żyzne podłoże nie sprzyjają roślinności. Tymczasem to właśnie w tamtejszych lasach bierze swój początek budulec do konstrukcji ekologicznych domów.

W północnej Skandynawii około 90% powierzchni leśnych zachowało swój naturalny charakter. Dla porównania, w Wielkiej Brytanii zaledwie dziesiąta część powierzchni pokryta jest naturalną roślinnością. Skandynawskie lasy porastają głównie drzewa iglaste: świerki, sosny i jodły. Im bardziej na południe, tym więcej drzew liściastych, takich jak osika, brzoza, lipa czy wiąz. Skąd to bogactwo naturalne? Ogromny wpływ na przyrodę ma stopień ingerencji człowieka. Wycinka lasów w Skandynawii jest zracjonalizowana i zrównoważona, a norweskie wyspy, Islandia i Finlandia mają najmniejszą gęstość zaludnienia
w całej Europie.

Marzenia o ekologicznych domach

– Można powiedzieć, że w Skandynawii gospodarka idzie w parze z ekologią. Tamtejsze kraje od lat inwestują w ochronę środowiska, a tamtejsi przedsiębiorcy mają świadomość bogactw naturalnych, jakimi są północne lasy. Drewno wykorzystywane do budowy domów jest przecież surowcem odnawialnym – wyjaśnia Maciej Wojniłowicz, dyrektor techniczny w polskiej firmie Tektum, która produkuje domy w technologii skandynawskiej. – Pracując na terenie Skandynawii, przez wiele lat miałem okazję obserwować, w jaki sposób wykorzystuje się tam rozwiązania przyjazne środowisku. Stawialiśmy budowle
z prefabrykatów o dowolnych rozmiarach i kształtach, niemal bez technologicznych ograniczeń. Teraz moim marzeniem jest, by ten sam ekologiczny model budownictwa zyskał uznanie polskich inwestorów – wyznaje Wojniłowicz.

Budownictwo zrównoważone

Na razie Polacy namiętnie kochają beton. Widać to na placach budów, osiedlach domów wielorodzinnych i w folderach deweloperów. Dom w drewnianej technologii szkieletowej, jak chociażby ten, który powstaje właśnie
w podwrocławskich Bielanach, to wciąż rzadkość w naszym kraju. – Podejrzewam, że nie wszyscy jeszcze zdają sobie sprawę z korzyści, jakie niesie budowa domów z drewnianych prefabrykatów. A przecież w porównaniu do tradycyjnego budownictwa betonowego takie domy powstają szybciej, ich budowa jest tańsza
i mogą być stawiane bez względu na warunki atmosferyczne i geologiczne – wyjaśnia Maciej Wojniłowicz. – Dużo bardziej ekologiczna i ekonomiczna jest również eksploatacja takiego budynku. Dom jest dobrze wyciszony, ma niskie zapotrzebowanie na energię, a średnia wysokość opłat za ogrzewanie jest o 70% niższa niż w analogicznych budynkach murowanych.

Sekretne życie drewna

Być może jednak nie chodzi o aspekty ekonomiczne, ale o trwałość budowli. Wszak to, co murowane kojarzy się nam z tym co stabilne i bezpieczne. Wybierając dom w technologii szkieletowej nie należy się obawiać o trwałość obiektu. Drewno to przecież najstarszy surowiec wykorzystywany przez człowieka do budowy domów. Zanim drzewo zostało ścięte, rosło przez 200 lat, a w postaci konstrukcji przetrwa kolejnych 300. Nie zapominajmy również, że aby drewno mogło spełniać standardy budulca, musi zostać poddane bardzo rygorystycznym zabiegom: obróbce, suszeniu, impregnacji, izolacji przeciwwilgociowej
i zabezpieczeniu przed ogniem. Dopiero tak przygotowane nadaje się do budowy.

Zdrowie zapisane w słojach
Skandynawskie drzewa, jak żadne inne, narażone są na kaprysy północnego klimatu: smagane wiatrem i siekane deszczem, zmagają się z siłami naturami. Dlatego właśnie norweskie i szwedzkie drewno jest tak cenionym i trwałym budulcem. Od tego pozyskiwanego w pozostałej części Europy różni je usłojenie
i twardość. Gęste słoje są gwarancją zdrowia i wytrzymałości.

– To dlatego w naszych domach ludzie czują się naprawdę dobrze. Wyjątkowa atmosfera i klimat w każdym z tych budynków pozwalają mieszkańcom oddychać pełną piersią. To znacznie poprawia jakość życia. Czy może być coś wspanialszego niż świadomość, że mieszka się w zdrowym i ekologicznym domu? – dodaje Wojniłowicz.

***

Firma Tektum sp. z o.o. specjalizuje się w budowie domów jednorodzinnych
i gmachów użyteczności publicznej przy wykorzystaniu przyjaznej środowisku technologii. Swoje doświadczenie zdobyła w Szwecji i Norwegii, gdzie w ciągu 10 lat działalności oddała do użytku kilkaset budynków. Obecnie firma posiada swoje oddziały we Wrocławiu i Legnicy oraz fabrykę w Jaworze, gdzie wykonywane są gotowe prefabrykaty, składane potem na placu budowy. Przykładowe realizacje można znaleźć na stronie: www.tektum.com.pl.

Miód gryczany Roberta Łapińskiego z Łomży wygrał ubiegłotygodniowy konkurs miodów w Tykocinie. Podczas tej samej imprezy miód lipowy Wiesława Grzymały z Łomży otrzymał srebrny medal publiczności. Ten sam miód podczas wczorajszej Biesiady Miodowej w Kurowie otrzymał srebrny medal od jury, a trzecie miejsce zajął miód Jana Szczepańskiego też z Łomży.
Jak mówi Wiesław Grzymała medale to dowód na to, że miody z Łomży są naprawdę smaczne i zdrowie. Ten rok dla pszczelarzy zapowiadał się raczej słabo, ale okazuje się, że miodu jest bardzo dużo i to dobrej jakości.
- Pszczelarza z południa Polski narzekają, że miodów nie ma, u nas tego problemu na szczęście nie ma – mówi Grzymała.
Jego wędrowna pasieka liczy 80 rodzin. Teraz ule stoją w okolicach Wizny, ale bardzo często ustawiane są także na Mazurach.
- Jestem pszczelarzem w trzecim pokoleniu. Pasiekę założył mój dziadek w 1919 roku – mówi Wiesław Grzymała, dodając że chciałby aby pasieka stała się hobby także dla jego synów.

Miniony weekend upłynął w Zielonej Górze pod hasłem „Dni Wina i Miodu w Focus Mall Zielona Góra”. W imprezie, ściśle powiązanej z nadchodzącym świętem Winobrania, udział wziął gość specjalny -Tomasz Zubilewicz, znany prezenter pogody ze stacji telewizyjnej TVN. Na licznych stanowiskach podziwialiśmy regionalne produkty – wina z lokalnych winnic oraz miody, również pitne.

Za chwilę przygotowywane będzie tiramisu. Z udziałem widzów, pod kierunkiem fachowca.

Lubuska tradycja winiarska sięga XIII w. i opiera się na dziesiątkach małych winnic i wytwórni, które funkcjonowały w domowych warunkach. Nie był to wielki biznes, raczej folklor i sposób na życie. Winnice tworzyły klimat regionu. Również dzisiaj lubuscy winiarze chcą, by uprawa winorośli była atutem i marką województwa. Winnice przecież na całym świecie przyciągają turystów. Polskie winnice tym bardziej powinny, bo tu prowadzi się przede wszystkim ekologiczną uprawę winorośli oraz ekologiczną produkcję wina.

Wśród atrakcji Dni Wina i Miodu były konkursy, kulinarne rywalizacje najlepszych zielonogórskich mistrzów kuchni, Bachus ze swoją świtą, degustacje miodów regionalnych, smakołyków przygotowanych przez uczestników konkursów kulinarnych.

O lubuskich winnicach, Szlaku Miodu i Wina przeczytasz także w serwisie Wiadomości24.pl

Miód nadnotecki z pasieki Wiesława Dudka

Dobiegła końca nasza wakacyjna zabawa: plebiscyt na lubuską potrawę i produkt regionalny. Okazuje się, że zwracamy się ku tradycji naszego regionu, w którym przebiega Lubuski Szlak Miodu i Wina.
Przez cały sierpień namawialiśmy czytelników, aby proponowali przepisy na dania i zgłaszali produkty regionalne, które najlepiej oddają ducha regionu. Na podstawie tych zgłoszeń sporządziliśmy listę pięciu potraw i pięciu produktów, na które czytelnicy głosowali przysyłając SMS-y, drogą mejlową lub poprzez drukowane w „Gazecie” kupony. Głosowanie zakończyło się w piątek. Dziś czas na wyniki.

Zdaniem czytelników naszą potrawą regionalną są…gołąbki w liściach winogron. Pewnie dlatego, że Lubuskie, a zwłaszcza południe województwa, znane jest w kraju przede wszystkim z winogron. Autorką przepisu jest pani Kinga Kowalewska-Koziarska z Winnicy Kinga. – Te gołąbki są w mojej rodzinie potrawą wręcz sztandarową. Podajemy je naszym gościom w winnicy – mówi.
Kolejne potrawy na naszym „podium” to farszówki jenińskie i lubuska kaczka faszerowana. Obie potrawy wypromowane przez gospodynie z Jenina. Farszówki to potrawa rodzinna pani Reginy Zagrywyj. Te pierożki z nadzieniem z soczewicy powoli stają się już dobrem regionalnym, bo doceniane są na różnych lokalnych konkursach. A lubuska kaczka faszerowana to potrawa na specjalne okazje, którą najlepiej przyrządza sama autorka: Irena Śliwka.

Wśród produktów regionalnych, o dziwo, nie zwyciężyło wino z lubuskich winnic lecz miód nadnotecki z pasieki Wiesława Dudka. Chociaż… właściwie nie ma co się dziwić. Miody nadnoteckie są już przecież od dawna wpisane na ministerialną listę produktów tradycyjnych. A na kolejnych miejscach na podium znalazły się nasze lokalne piwa: Piwo Wschowskie z Browaru Edi oraz Piwo Lubuskie Jasne z Browaru Witnica. Mamy nadzieję, że dzięki plebiscytowi „Polska Je Je Je!” nasi laureaci będą coraz bardziej znani, również poza regionem. Życzymy tego zwłaszcza potrawom, które wyszły z tej domowej, rodzinnej tradycji kulinarnej.

A teraz pora ogłosić, kto spośród głosujących w naszym plebiscycie wygrał nasze nagrody. Pani Monika Marciniak będzie mogła wybrać się na dwuosobowy pobyt i degustację w gorzowskim hotelu Fado. A kolację dla dwóch osób w restauracji Republika Róż wygrała pani Katarzyna Jurkiewicz. Gratulujemy!

Źródło: Gazeta Wyborcza Gorzów

Kaszel nocny u dzieci

Kaszel jest jednym z najważniejszych objawów schorzeń dróg odde­chowych. Jest on najczęściej wynikiem podrażnienia błony śluzowej układu oddechowego przez wydzielinę powstającą na skutek stanu zapalnego. Wyróżnia się kaszel suchy, to znaczy bez odkrztuszania plwociny, pojawiający się zwykle na początku ostrych procesów zapalnych, a także ka­szel wilgotny, połączony z odkrztuszaniem, charakterystyczny dla przewlekłych stanów zapalnych dróg oddechowych. Ostre schorzenia dróg oddechowych, przebiegające z wysoką gorączką i silnym kaszlem, są zazwyczaj pochodzenia wirusowego (stany przeziębienio­we, grypa). Zdarza się, że na skutek tego powstaje tak zwana nadreaktywność oskrzeli i kaszel utrzymuje się długo po ustąpieniu stanu zapalnego. Jest to zwy­kle wilgotny, uporczywy kaszel, nasilający się w nocy. U dzieci wrażliwych i po­budliwych kaszel nocny pojawia się także w przewlekłym zapaleniu gardła i jamy nosowo-gardłowej. Niezależnie jednak od mechanizmu jego powstawania, kaszel nocny u dzieci jest bardzo uciążliwy zarówno dla samych dzieci, jak i dla ich rodziców. Jednym ze sposobów leczenia tego schorzenia okazał się miód. Potwierdzają to badania Paula i wsp. (2) przeprowadzone w warunkach szpitalnych. Badaniami objęto dzieci obojga płci w wieku 2-18 lat, które cierpia­ły z powodu zakażeń górnych dróg oddechowych i manifestowały wyciek ślu­zowy z nosa oraz kaszel, rozciągający się także na porę nocną przez 3-7 dni choroby. Dzieciom pierwszej grupy (w liczbie 35) podawano przed snem miód, przy czym jego ilość różnicowano w zależności od wieku, i tak dzieci w wieku 2-5 lat otrzymywały pół łyżeczki od herbaty, w wieku 6-11 lat-łyżeczkę od herba­ty i w wieku 12-18 lat- dwie łyżeczki od herbaty miodu. Dzieciom drugiej grupy (w liczbie 33) podawano lek przeciwkaszlowy Dekstrometorfan w miodzie sztucznym, również w zróżnicowanych dawkach: w wieku 2-5 lat 8,5 mg/dawkę, w wieku 6-11 lat -17 mg/dawkę i w wieku 12-18 lat – 34 mg/dawkę. Natomiast dzieci trzeciej grupy (w liczbie 37) otrzymywały odpowiednie ilości miodu sztucz­nego. Następnie wszystkie dzieci obserwowano pod kątem częstotliwości wystę­powania kaszlu, jego intensywności, dokuczliwości, wpływu na sen dzieci oraz towarzyszących im rodziców. Wyniki obserwacji określano ankietowo w postaci punktów.

Efekty badań przedstawiono w tabeli 2. Na ich podstawie można wniosko­wać, że miód pszczeli obniżał wszystkie wymienione powyżej kryteria odnoszące się do dzieci i ich rodziców o 32,1%, natomiast, dekstrometorfan tylko o 14,2% w porównaniu do dzieci nie leczonych. Dane te odznaczały się znamiennością statystyczną. A zatem podanie od pół łyżeczki do dwóch łyżeczek od herbaty miodu, w zależności od wieku, przed snem wyraźnie zmniejsza symptomy kaszlu nocnego, powstałego w wyniku zakażeń górnych dróg oddechowych. Okazało się, ze miód działał w tym przypadku lepiej od silnego środka przeciwkaszlowego, jakim jest dekstrometorfan. W kraju substancję tę zawiera syrop wytwarzany pod nazwą Dexatussin. Trzeba dodać, że lek ten obarczony jest niektórymi przeciwwskazaniami (nie można go na przykład podawać dzie­ciom z astmą oskrzelową), a także działaniami niepożądanymi (zawroty głowy, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego), w przeciwieństwie do miodu pszczelego.

Obecnie chorobę niedokrwienną serca lub chorobę wieńcową serca określa się jako następstwo miażdżycy tętnic wieńcowych.

Na skutek miażdżycy dochodzi do zwężenia tętnic i upośledzonego przepływu krwi, co w znacznym stopniu zmniejsza pokrycie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, szczególnie w czasie wysiłku. Do największych zagrożeń chorobą niedokrwienną serca należy zaliczyć: wysokie stężenie cholesterolu całkowitego (powyżej 200 mg/dl) i cholesterolu LDL (powyżej 130 mg/dl) w surowicy krwi, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, nadciśnienie tętnicze (160/95 mm Hg), cukrzycę, otyłość i stres. W najgroźniejszej postaci choroba niedokrwienna serca objawia się dusznicą bolesną lub zawałem serca. Na skalę tego problemu może wskazywać fakt, że objawy niedokrwiennej choroby serca występują w Polsce u około 1 min osób i jest ona główną przyczyną przedwczesnej umieralności mężczyzn. Badania kliniczne nad wpływem miodu na chorobę niedokrwienną serca przeprowadziła Górkiewicz-Kot (1). W badaniach wzięło udział 88 chorych w wieku powyżej 65 lat, którzy przez 3 miesiące otrzymywali doustnie 75 g miodu lipowego lub gryczanego, po 2 łyżki stołowe na czczo, rano na godzinę przed pierwszym posiłkiem i wieczorem godzinę po ostatnim posiłku. Jeśli przyjąć, że łyżka stołowa odpowiada 15 g miodu, to należałoby dziennie spożyć 5 łyżek miodu, 3 rano i 2 wieczorem. Wyniki badań zebrane w tabeli 1 wskazują że u większości chorych w znacznym stopniu zmniejszyła się częstość bólów w okolicy serca (84,6%), zmniejszyła się częstość kołatania serca (64,8%), zmniejszyła się niewydolność fizyczna (77,3%), ustąpiły kłopoty z zasypianiem (55,7%) i polepszyło się ich samopoczucie (45,5%). Łącznie po zastosowanym leczeniu miodem pojawianie się tych symptomów u chorych z niedokrwienną chorobą serca zmniejszyło się o 65,9%. Stąd wniosek, że systematyczne przyjmowanie miodu przez dłuższy czas może w dużym stopniu poprawić stan zdrowia pacjentów cierpiących na niedokrwienną chorobę serca. Co ważne, podawanie miodu może uzupełniać podstawowe leczenie tej choroby.
Działanie miodu na serce i układ krążenia znane jest od dawna. Dzięki dużej zawartości glukozy i fruktozy miód jest produktem łatwo przyswajalnym przez organizm, w tym poprzez mięsień sercowy. Wysoko energetyczne składniki wchłaniane są wprost do krwi już w błonie śluzowej żołądka, z pominięciem przewodu pokarmowego. Miód w ilości 100 g dostarcza średnio 325 kcal energii. Występująca w miodzie acetylocholina wzmacnia siłę skurczu i wydolność mięśnia sercowego. Przyczynia się do tego także potas występujący w miodzie w relatywnie dużej ilości. Miód sprawia obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, a także rozszerzenie naczyń wieńcowych. Przyczynia się do zahamowania procesu miażdżycowego. Wpływ miodu na układ oddechowy można wyjaśnić jego szerokim zakresem działania biologicznego. Miód odróżnia się właściwościami antybiotycznymi, przeciwzapalnymi, wykrztuśnymi i odnawiającymi. Za działanie przeciwdrobnoustrojowe miodu odpowiedzialny jest przede wszystkim nadtlenek wodoru. Bardzo ważną rolę odgrywają też składniki olejków eterycznych. Z silnym działaniem składników olejkowych posiadamy do czynienia w przypadku komponentów miodowych. Dla przykładu terpeny z ziołomiodu sosnowego wchłaniają się częściowo poprzez błonę śluzową górnego odcinka dróg oddechowych, przedostają się do płuc i wydychane z powietrzem oddziałują na drobnoustroje występujące w nabłonku śluzowym. Terpeny odznaczają się także działaniem przeciwzapalnym. Miód odróżnia się także właściwościami przeciwalergicznymi. Powiązane jest to głównie ze zmniejszeniem obrzęku błon śluzowych, który towarzyszy stanom alergicznym dróg oddechowych, jak i z działaniem uodparniającym miodu. Miód wykazuje wyraźnie lecznicze działanie na wątrobę i drogi żółciowe. Ze względu na dużą ilość glukozy i fruktozy jest on łatwo przyswajalny przez ten organ. Glukoza zawarta w miodzie, poza odżywiania komórek wątrobowych, odgrywa także dużą rolę w procesach odtruwania organizmu. W wyniku łączenia związków toksycznych z kwasem glukuronowym i pirogronowym powstają połączenia łatwo rozpuszczalne w wodzie, które wydalane są z organizmu wraz z moczem. Natomiast fruktoza niemal zupełnie wykorzystywana jest do syntezy glikogenu, zwiększając w ten metodę jego zapas w wątrobie. Prowadzi to do przyspieszenia przemiany materii w tkankach, a również do wzmocnienia czynności ochronnej i odtruwającej wątroby. A przy tym występująca w miodzie cholina obniża poziom lipidów w wątrobie , a oprócz tego zwiększa wydzielanie żółci. Duża zawartość cukrów redukujących, takich jak glukoza i fruktoza , a ponadto niewielka ilość sacharozy, czynią miód pomocnym w leczeniu cukrzycy. Cenna jest przede wszystkim obecność fruktozy, cukru łatwo przyswajalnego poprzez chorych na cukrzycę. Korzystny wpływ na metabolizm węglowodanów w organizmie wykazuje a dodatkowo acetylocholina oraz dodatkowo niektóre biopierwiastki, zwłaszcza cynk i chrom.