Miód, serce i układ krwionośny – kojące działanie miodu
Obecnie chorobę niedokrwienną serca lub chorobę wieńcową serca określa się jako następstwo miażdżycy tętnic wieńcowych.
Na skutek miażdżycy dochodzi do zwężenia tętnic i upośledzonego przepływu krwi, co w znacznym stopniu zmniejsza pokrycie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, szczególnie w czasie wysiłku. 
Do największych zagrożeń chorobą niedokrwienną serca należy zaliczyć: wysokie stężenie cholesterolu całkowitego (powyżej 200 mg/dl) i cholesterolu LDL (powyżej 130 mg/dl) w surowicy krwi, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, nadciśnienie tętnicze (160/95 mm Hg), cukrzycę, otyłość i stres. W najgroźniejszej postaci choroba niedokrwienna serca objawia się dusznicą bolesną lub zawałem serca. Na skalę tego problemu może wskazywać fakt, że objawy niedokrwiennej choroby serca występują w Polsce u około 1 min osób i jest ona główną przyczyną przedwczesnej umieralności mężczyzn. Badania kliniczne nad wpływem miodu na chorobę niedokrwienną serca przeprowadziła Górkiewicz-Kot (1). W badaniach wzięło udział 88 chorych w wieku powyżej 65 lat, którzy przez 3 miesiące otrzymywali doustnie 75 g miodu lipowego lub gryczanego, po 2 łyżki stołowe na czczo, rano na godzinę przed pierwszym posiłkiem i wieczorem godzinę po ostatnim posiłku. Jeśli przyjąć, że łyżka stołowa odpowiada 15 g miodu, to należałoby dziennie spożyć 5 łyżek miodu, 3 rano i 2 wieczorem. Wyniki badań zebrane w tabeli 1 wskazują że u większości chorych w znacznym stopniu zmniejszyła się częstość bólów w okolicy serca (84,6%), zmniejszyła się częstość kołatania serca (64,8%), zmniejszyła się niewydolność fizyczna (77,3%), ustąpiły kłopoty z zasypianiem (55,7%) i polepszyło się ich samopoczucie (45,5%). Łącznie po zastosowanym leczeniu miodem pojawianie się tych symptomów u chorych z niedokrwienną chorobą serca zmniejszyło się o 65,9%. Stąd wniosek, że systematyczne przyjmowanie miodu przez dłuższy czas może w dużym stopniu poprawić stan zdrowia pacjentów cierpiących na niedokrwienną chorobę serca. Co ważne, podawanie miodu może uzupełniać podstawowe leczenie tej choroby.
Działanie miodu na serce i układ krążenia znane jest od dawna. Dzięki dużej zawartości glukozy i fruktozy miód jest produktem łatwo przyswajalnym przez organizm, w tym poprzez mięsień sercowy. Wysoko energetyczne składniki wchłaniane są wprost do krwi już w błonie śluzowej żołądka, z pominięciem przewodu pokarmowego. Miód w ilości 100 g dostarcza średnio 325 kcal energii. Występująca w miodzie acetylocholina wzmacnia siłę skurczu i wydolność mięśnia sercowego. Przyczynia się do tego także potas występujący w miodzie w relatywnie dużej ilości. Miód sprawia obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, a także rozszerzenie naczyń wieńcowych. Przyczynia się do zahamowania procesu miażdżycowego. Wpływ miodu na układ oddechowy można wyjaśnić jego szerokim zakresem działania biologicznego. Miód odróżnia się właściwościami antybiotycznymi, przeciwzapalnymi, wykrztuśnymi i odnawiającymi. Za działanie przeciwdrobnoustrojowe miodu odpowiedzialny jest przede wszystkim nadtlenek wodoru. Bardzo ważną rolę odgrywają też składniki olejków eterycznych. Z silnym działaniem składników olejkowych posiadamy do czynienia w przypadku komponentów miodowych. Dla przykładu terpeny z ziołomiodu sosnowego wchłaniają się częściowo poprzez błonę śluzową górnego odcinka dróg oddechowych, przedostają się do płuc i wydychane z powietrzem oddziałują na drobnoustroje występujące w nabłonku śluzowym. Terpeny odznaczają się także działaniem przeciwzapalnym. Miód odróżnia się także właściwościami przeciwalergicznymi. Powiązane jest to głównie ze zmniejszeniem obrzęku błon śluzowych, który towarzyszy stanom alergicznym dróg oddechowych, jak i z działaniem uodparniającym miodu. Miód wykazuje wyraźnie lecznicze działanie na wątrobę i drogi żółciowe. Ze względu na dużą ilość glukozy i fruktozy jest on łatwo przyswajalny przez ten organ. Glukoza zawarta w miodzie, poza odżywiania komórek wątrobowych, odgrywa także dużą rolę w procesach odtruwania organizmu. W wyniku łączenia związków toksycznych z kwasem glukuronowym i pirogronowym powstają połączenia łatwo rozpuszczalne w wodzie, które wydalane są z organizmu wraz z moczem. Natomiast fruktoza niemal zupełnie wykorzystywana jest do syntezy glikogenu, zwiększając w ten metodę jego zapas w wątrobie. Prowadzi to do przyspieszenia przemiany materii w tkankach, a również do wzmocnienia czynności ochronnej i odtruwającej wątroby. A przy tym występująca w miodzie cholina obniża poziom lipidów w wątrobie , a oprócz tego zwiększa wydzielanie żółci. Duża zawartość cukrów redukujących, takich jak glukoza i fruktoza , a ponadto niewielka ilość sacharozy, czynią miód pomocnym w leczeniu cukrzycy. Cenna jest przede wszystkim obecność fruktozy, cukru łatwo przyswajalnego poprzez chorych na cukrzycę. Korzystny wpływ na metabolizm węglowodanów w organizmie wykazuje a dodatkowo acetylocholina oraz dodatkowo niektóre biopierwiastki, zwłaszcza cynk i chrom.
