Bieżący rok został ogłoszony przez ONZ „Rokiem różnorodności biologicznej”

ponieważ uznano, że zagrożenie dla bioróżnorodności stało się problemem światowym. W całej Europie, w tym również w Polsce, prowadzi się wiele działań mających na celu ochronę różnorodności biologicznej. Należy do nich m.in. czynna ochrona ginących gatunków roślin i zwierząt, promowanie rolnictwa ekologicznego i ekstensywnego oraz odtwarzanie starych odmian drzew i krzewów owocowych, które w wielu regionach naszego kraju zostały niemal zupełnie wyniszczone.

Gdzie te wainbyrny?

Po II wojnie światowej troską ówczesnych rządów była szybka i wielka produkcja. Stare odmiany drzew nie sprostały tym wymaganiom i zaczęły zanikać, w tym również piękne sady z rozłożystymi drzewami. Na ich miejscu pojawiły się szpalery nowych odmian niewielkich, niskopiennych drzewek owocowych dających obfite plony. Papierówki, kosztele, szare i złote renety, żeleźniaki oraz boikeny to stare odmiany jabłoni, które wraz ze starymi sadami poszły w zapomnienie.
Podobnie jak śliwka węgierka czy gruszki klapsy, konferencje, faworytki albo gruszki winne zwane na Górnym Śląsku „wainbyrnami”, które czasem można jeszcze kupić na wsi.

Stare odmiany drzew owocowych osiągają duże rozmiary, rosną powoli, późno owocują, ale mają tak wiele walorów przyrodniczych, że powinny być dziś odtwarzane oraz pielęgnowane, gdyż tworzą odrębne, bardzo specyficzne ekosystemy. Są miejscem bytowania wielu gatunków pożytecznych owadów, rzadkich gatunków ptaków oraz siedliskiem dla pszczół, które dziś masowo wymierają od nadmiaru chemicznych środków ochrony roślin.

Stare sady stanowią również wyjątkowo urokliwy element krajobrazu, miejsce wytchnienia i odpoczynku. Szczególny nastrój panujący w starym sadzie, gdy roznosi się w nich słodka woń najpierw kwiatów, a potem owoców, wycisza wewnętrznie, uspokaja, koi rozedrgane nerwy.

Na Śląsku Opolskim największe nagromadzenie starych, niezwykle malowniczo położonych sadów z unikalnymi już odmianami drzew owocowych znajduje się na stokach Góry Świętej Anny, m.in. w Ligocie Górnej, Ligocie Dolnej, Górze Świętej Anny, Wysokiej, Porębie, Dolnej, które często otoczone są równie pięknymi ogrodzeniami z kamienia wapiennego.

Sporo starych sadów zachowało się również w miejscowościach położonych w dolinie Odry. W okolicach Góry Świętej Anny zachowało się również najwięcej drzew dawnych odmian czereśni, tak chętnie kupowanych na straganach przez pielgrzymów odwiedzających annogórskie sanktuarium. Owocowe odmiany czereśni pochodzą od wiśni ptasiej, gatunku, który w Polsce występuje dziko w lasach liściastych i mieszanych oraz śródpolnych zadrzewieniach, przede wszystkim na południu kraju. Dobre, soczyste jej odmiany od wieków budziły pożądanie.

Pierwsze sprowadził do Europy rzymski wódz i smakosz Lukullus, który sporą część majątku wydał na wystawne uczty. Wielkim smakoszem czereśni był również Napoleon, dla którego wyhodowano specjalną, żółtą odmianę. Obecnie jej liczne odmiany hodowane są w całej Europie. Drzewo to, obok orzecha włoskiego, należy do jednych z najbardziej okazałych drzew owocowych. Dorasta do 20 m wysokości i co roku może wydać nawet 300 kg owoców. Ich jedzenie to samo zdrowie, zwłaszcza dla osób mających kłopoty z sercem, reumatyzmem lub nerkami, gdyż zawarty w owocach potas usuwa z tkanek złoża soli.

Podobnie jak jabłka mają właściwości odtruwające i wspaniale odmładzają skórę. Leczniczą częścią czereśni są również ich szypułki owocowe, z których robi się napary łagodzące zapalenia dróg moczowych oraz chorób gardła.

Powrócić do starych odmian

Niestety, większość naszych starych, opolskich sadów powoli zamiera i znika z wiejskiego krajobrazu. Praktycznie nie spotkamy już także starych drzew owocowych przy opolskich pałacach i zamkach. Chore i usychające drzewa zostają wycięte, a ich miejsce zajmują nowe, niskopienne odmiany pozbawione szkodników. Podobny los spotyka aleje czereśniowe wokół Góry Świętej Anny, będące niejako symbolem tego miejsca.

Dawniej, praktycznie każda szosa, droga polna czy miedza była obsadzana tym pięknym drzewem owocowym. Obecnie wycina się coraz więcej starych, chorujących przydrożnych czereśni. Nikt jednak w ich miejsce nie sadzi nowych drzew, nie mówiąc już o wprowadzeniu dawnych odmian, które za kilkadziesiąt lat znikną zupełnie z opolskiego krajobrazu, a owoce z naszych stołów. Ratunkiem dla ginących odmian jest przeszczepianie ich na silne młode drzewka.

W Polsce akcje ochrony starych odmian owocowych rozpoczął w 1995 r. Park Krajobrazowy Doliny Dolnej Wisły. W tej okolicy słynnej z tradycji sadowniczych przeprowadzono spis starych sadów, założono szkółkę i bank genów. Starymi odmianami drzew owocowych zainteresowali się ekologiczni rolnicy oraz właściciele gospodarstw agroturystycznych. Stąd też konieczne jest i w naszym regionie rozpoczęcie tego typu akcji, która pozwoli na zachowanie dla przyszłych pokoleń opolskich kwitnących, starych sadów.

Źródło: Gazeta Wyborcza Opole

Gniazd dla własnego bezpieczeństwa nie wolno usuwać samodzielnie. Lepiej wezwać specjalistyczną firmę. Od roku do takich akcji właściwie nie wyjeżdżają strażacy. Pomogą tylko wtedy, kiedy zagrożone jest życie ludzi.
Komendant główny Państwowej Straży Pożarnej zdecydował, że strażacy będą zajmowali się usuwaniem gniazd os, pszczół lub szerszeni tylko w szczególnych przypadkach. Decyzję podjął rok temu, ale wiele osób o niej nie wie.

Do szpitala przyjedziemy

- Nadal strażacy dyżurujący w miejskim stanowisku kierowania odbierają wiele telefonów od osób, które znalazły w altance czy garażu gniazdo owadów, ale procedury się zmieniły i często w takich przypadkach nie możemy pomóc – tłumaczy kpt. Łukasz Szymański, rzecznik prasowy Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Radomiu. – Po decyzji komendanta możemy jechać do takich akcji tylko w sytuacjach nadzwyczajnych, jeśli istnieje bezpośrednie zagrożenie życia.

Chodzi o sytuację, kiedy owady zagnieżdżą się np. w budynku szpitala.

- Nie wszystkich pacjentów można ewakuować na jakiś czas w inne bezpieczne miejsce do chwili usunięcia gniazda – tłumaczy kpt. Szymański. – Tu liczy się czas, dlatego strażacy przyjadą na miejsce i zdejmą rój. Inaczej jest w sytuacjach, kiedy osoby przebywające w budynku, w którym zagnieździły się owady, mogą go na jakiś czas opuścić. Wtedy trzeba wezwać na pomoc zajmującą się tym specjalistyczną firmę, która w krótkim czasie pozbędzie się gniazda.

Dodaje, że ze względów bezpieczeństwa strażacy mogą zarządzić ewakuację budynku, w którym jest gniazdo, i zakazać wchodzenia do niego do czasu usunięcia niebezpieczeństwa.

Setki zgłoszeń

W poprzednich latach radomscy strażacy mieli rocznie od 300 do 400 zgłoszeń dotyczących niebezpiecznych owadów. Większość wpływała w czasie wakacji.

- Zdarzało się, że trzech strażaków zajmowało się takimi zdarzeniami przez kilka godzin – mówi Szymański. – Przez ten czas nie mogli brać udziału w innych ważnych akcjach ratunkowych.

Lepiej nie denerwować

Rzecznik przypomina, że gniazda lepiej omijać szerokim łukiem. Nie wolno też ich dotykać czy w inny sposób drażnić ich mieszkańców. Radzi również, żeby gniazd os czy szerszeni nie usuwać samodzielnie.

- To może być bardzo niebezpieczne – mówi. – Owady mogą się zdenerwować i boleśnie pokąsać. Jeśli ktoś jest uczulony na ich jad, po kilku ukąszeniach może nawet umrzeć. Pracownicy zajmujących się tym firm mają bezpieczne, chroniące przed ukąszeniami ubrania, dlatego lepiej im powierzyć to zadanie – podkreśla.

Dodaje, że sfinansowanie takiego zadania to obowiązek właściciela lub zarządcy budynku.

katarzyna.ludwinska@radom.agora.pl

Źródło: Gazeta Wyborcza Radom

Jest tu pewna niezgodność a konkretnie chodzi o pszczoły. Pszczoły o wiele chętniej zasiedlą miejsce w naturze takie stara dziupla lub wbrew opiniom osiądą na drzewie. Niezwykle rzadko spotyka się roje pszczół które chętnie mieszkają na strychu czy w garażu. Do domena os i szerszeni.

W Polsce występuje na terenie całego kraju, podobnie jak zgnilec złośliwy. Rozwojowi tej zarazy sprzy­jają okresy silniejszych chłodów i dłuższy brak pożytku. Choroba pojawia się w drugiej połowie wiosny (maj—czerwiec), a niekiedy też w jesieni. Jak już wspomniano, czerw zazię­biony i niedożywiony jest bardziej podatny na tę chorobę. Przyczyną choroby są, według najnowszych badań, dwa zarazki ściśle współdziałające ze sobą. Inne zarazki, często stwierdzane przy tej chorobie, to drobnoustroje towarzyszące, które w normalnych warunkach nie są groźne dla zdrowego czerwiu. Są one bardzo rozpowszechnione w przyrodzie i można je spotkać w brudnych stojących wodach, w ściekach z obór, w ziemi i w najbliższym otoczeniu pszczół. Zarazki te z chwilą dostania się do organizmu chorej już na kiślicę larwy zwiększają nasilenie choroby, powodując, że przebieg jej staje się ciężki i złośliwy. W związku z tym kiślica może występować w dwóch postaciach: 1) łagodnej, zwanej często kwaśną (od zapachu winno kwaśnego, jaki daje się niekiedy wyczuć z ula) i 2) złośliwej, czyli cuchnącej (od zapachu, jaki się wydziela w miarę postępującego rozkładu czerwiu). Zarazę przenoszą przede wszystkim pszczoły karmicielki, zakażając młode, 3—4 dniowe larwy. Czerw starszy trudniej ulega zarażeniu. Początkowo choroba przebiega w łagodnej postaci, opanowując jedynie larwy w otwartych komórkach. Zamarły czerw pszczoły usuwają z ula bez większej trudności. Kiślica o przebiegu łagodnym jest łatwa do opanowania. Przy złośliwej postaci choroby zamiera zarówno czerw nie zasklepiony, jak i kryty.

Występowaniu zarazy sprzyjają: osłabienie rojów, brak pokarmu i ochłodzenie gniazda. Pogarszające się warunki wewnątrz ula prowadzą do osłabienia czerwiu i zmniejszenia jego odporności na zarazki kiślicy. Zarazki te w normalnych warunkach mogą przebywać w organizmie zdrowych larw nie wywołując choroby. Po zmniejszeniu się sił żywotnych zdrowego czerwiu bakterie znajdują doskonałe warunki rozwoju i powodują wybuch choroby. Częste nawroty chłodów, złe ocieplenie gniazda, przerwy w pożytku i niezaopatrzeniu roju w odpowiednią ilość pokarmu zarówno wiosną, jak i w jesieni, powodują wystąpienie choroby przede wszystkim w rojach słabych. Zakażeniu może ulegać także czerw trutowy i mateczny, zwłaszcza przy ostrym przebiegu kiślicy. Rozwój choroby nie jest jednakowy we wszystkich pniach mimo tych samych warunków. W jednych rojach spotyka się znaczną ilość porażonego czerwiu, w innych zamierają tylko niektóre larwy. Zależy to od indywidualnych właściwości roju. Pnie silne i odznaczające się wysoką produktywnością są bardziej odporne na kiślicę. Pszczoły z tych rojów z dużą energią i aktywnością oczyszczają komórki plastrów z martwych larw i często przy niewielkiej pomocy ze strony pszczelarza doprowadzają do zlikwidowania choroby. Niektóre pszczoły oczyszczają gniazdo powoli i niedbale. W takim wypadku nasilenie choroby stale wzrasta i powoduje postępujące osłabienie roju, a w końcu zupełną jego zagładę. Bardzo ważną rolę w rozwoju choroby odgrywają matki pszczele. Pszczoły pochodzące od matek hodowanych w bliskim pokrewieństwie słabiej oczyszczają plastry z zamarłych larw i szybciej giną. Matki otrzymane z pni zakażonych lub z tych, które przechorowały kiślicę, przekazują potomstwu skłonność do zapadania na tę chorobę. Najcięższy przebieg kiślicy obserwujemy w pierwszej połowie lata, gdy w roju jest dużo czerwiu. Z chwilą pojawienia się głównego pożytku liczba chorych larw wydatnie się zmniejsza. Przypływ nektaru do gniazda ogranicza czerwienie matki, wzrasta ilość młodych pszczół, a dostatek pokarmu i sprzyjająca pogoda stwarzają korzystne warunki do oczyszczenia plastrów z martwego czerwiu. Powoduje to zmniejszenie nasilenia choroby, a często też pozorny jej zanik. Gdy główny pożytek się skończy, następuje nawrót choroby, która przedłuża się do czasu, gdy w ulu znajduje się czerw.

Po przerwaniu czerwienia przez matkę choroba zanika, aby pojawić się w następnym sezonie. Źródłem zarazy w ulu jest chory i zamarły czerw. Pszczoły zajmujące się oczyszczaniem komórek usuwają zamarłe larwy i zakażają przy tym swoje narządy gębowe i odnóża. Przechodząc do roli karmicielek, podają zdrowym larwom zarazki wraz z miodem i pyłkiem. Nie wszystkie zakażone larwy giną. Starsze i odporniejsze przechorowują i pozostają przy życiu. Larwy te po zasklepieniu komórek przystępują do tworzenia oprzędu. Jednak w następstwie przebytej choroby ich gruczoły przędne nie wytwarzają jedwabistych nici, lecz zielonkawożółtą, lepką i tłustawą ciecz, zawierającą ogromne ilości zarazków. Zarazki te dostają się na wewnętrzne ścianki i wieczka komórek, a wygryzające się z nich pszczoły ulegają zakażeniu, zbierając narządami gębowymi olbrzymie ich ilości. Od tego momentu są one bezobjawowymi nosicielami zarazków, które u nich nie powodują widocznych zmian chorobowych. Nie pozostają one obojętne dla organizmu i w poważnym stopniu skracają życie pszczół nosicielek. Nosicielstwo to u świeżo wygryzionych pszczół, które w stadium życia larwalnego przechorowały kiślicę, trwa około 12 dni. Młode pszczoły pełniąc funkcję karmicielek przekazują larwom bakterie wraz z pokarmem. Zarazki trafiają teraz do czerwiu, często osłabionego nie sprzyjającymi warunkami bytowania, wskutek czego choroba zaczyna gwałtownie się szerzyć. Znajdujący się w plastrach martwy czerw, miód i pyłek stanowią umiejscowione źródła zarazków. Szczególnie niebezpieczne są stare plastry z pyłkiem, pochodzące z chorych pni. Bakterie mogą w nich przebywać w stanie zdolnym do zakażenia do 6 miesięcy. Przenoszenie zarazków z pasieki do pasieki następuje też często za pośrednictwem pszczół rabujących i błądzących, sprzętu i narzędzi pszczelarskich, a także wskutek nieostrożności pszczelarza, jak to już opisano przy zgnilcu złośliwym. Do rozprzestrzeniania choroby przyczyniają się również szkodniki pszczół, a wśród nich osy, które mogą ulegać zakażeniu. Objawy choroby. W pierwszym okresie choroby pszczoły dorosłe nie zdradzają widocznych objawów. Niekiedy można zauważyć na desce wylotowej lub przed ulem martwy czerw wynoszony przez robotnice. W miarę pogarszania się warunków bytowania pszczół choroba przybiera postać ostrą. Rój wyraźnie słabnie, a loty pszczół stają się rzadkie i ospałe. Stale postępujący spadek siły zmniejsza żywotność roju i doprowadza w końcu do jego śmierci. Początkowo obserwuje się zamieranie larw w otwartych komórkach. Objawy choroby występują już po upływie dwóch dni od chwili zakażenia. Młode larwy, leżące na dnie komórki zwinięte w kształcie pierścienia, zaczynają się niepokoić i wskutek gwałtownych ruchów zmieniają swe położenie. Śmierć może je zaskoczyć w różnej pozie. Jedne leżą spiralnie skręcone lub jakby zmięte na dnie komórek, inne przybierają nienormalną pozycję, odwracając się na drugi bok bądź skierowując końce ciała do otworu. Niektóre przesuwają się do wylotu komórki i opadają wyprostowane na jej boczną dolną ścianę. Jednym z pierwszych objawów kiślicy u larw jest zwiększająca się przejrzystość ciała (z powodu zaniku tkanki tłuszczowej), wskutek czego dają się zauważyć zarysy układu oddechowego (tchawek). Zmiany te można oglądać po wyciągnięciu larwy z komórki i obejrzeniu jej pod światło. Często też dają się zauważyć w środkowej części ciała, w miejscu przebiegu przewodu pokarmowego, przeświecające skupiska zarazków w postaci szarych lub żółtych plam. W tym też czasie zanika pierścieniowata budowa ciała, które staje się wiotkie i traci połysk. Zamarły czerw  jest początkowo matowobiały, a później przybiera odcień żółtawy, co stanowi ważny objaw kiślicy, występujący niekiedy jeszcze przed śmiercią larwy. Zewnętrzny wygląd martwych larw ulega dalszym zmianom w miarę rozkładu i wysychania. Barwa ciała przechodzi w ciemnobrązową, następnie larwa zasycha, zmieniając się w pomarszczoną, bezkształtną masę o konsystencji gumy lub ciasta. Rozkładający się czerw nie jest bardzo lepki ani ciągliwy jak przy zgnilcu i łatwo zostaje usunięty przez pszczoły. Czerw w plastrach gniazdowych po oczyszczeniu z martwych larw nabiera wyglądu rozstrzelonego, co jest charakterystyczne dla tej postaci choroby. W cięższych wypadkach kiślicy (postać cuchnąca) ginie zarówno czerw nie zasklepiony, jak i zasklepiony. Jak już wspomniano, pszczoły dość szybko wynoszą martwe larwy z otwartych komórek, natomiast wolniej i z opóźnieniem usuwają czerw kryty. Dlatego też przy złośliwym przebiegu zarazy zamarły czerw  spotyka się przeważnie pod zasklepami. Przechodzi on podobne zmiany pośmiertne jak przy zgnilcu. W wyniku postępującego rozkładu oskórek larwy pęka, a ciało jej rozlewa się w bezkształtną masę koloru mlecznej kawy, później ciemniejącą. Zapach rozkładającego się czerwiu jest tak silny i charakterystyczny, że daje się niekiedy wyczuć w pasiece z daleka. Przypomina on woń rozkładającego się potu nóg lub gnijącego mięsa. Zmiany na zasklepach komórkowych do złudzenia przypominają objawy zgnilca złośliwego. Marszczą się, zapadają w głąb komórek i zostają podziurawione przez pszczoły. Wieczka komórek z łatwością można przebić zapałką, a rozpadła masa czerwiu daje się również wyciągać, jak przy zgnilcu, z tą jednak różnicą, że wyciągnięte nitki są krótkie i grube, a przy dalszym wyciąganiu urywają się.

Opisane objawy dają dostateczną podstawę do rozpoznania choroby. Pamiętać należy, że podobne zmiany w zamarłym czerwiu mogą występować przy „zaziębieniu” i „zamieraniu czerwiu” oraz przy zgnilcu złośliwym, dlatego próbki zamarłego czerwiu należy przesłać do badania laboratoryjnego. W roju można często spotkać zakażenie mieszane, a więc kilka chorób na raz. Część larw może być porażona np. zgnilcem złośliwym, a inne kiślicą. Ostateczne rozpoznanie choroby jest w takim wypadku trudne. Trafne orzeczenie można wydać tylko na podstawie badań mikroskopowych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami , kiślica należy do chorób zwalczanych z urzędu, trzeba więc ją zgłaszać władzom, podobnie jak zgnilec złośliwy. Zwalczanie choroby i ustalenie sposobu leczenia należy do powiatowego lekarza weterynaryjnego. Zarządzenia przewidują zachowanie wszelkich środków ostrożności w pasiece zapowietrzonej i w okręgu zagrożonym, podobnie jak przy zgnilcu. W razie zaniedbania obowiązku zwalczania choroby przy postaci złośliwej zakażeniu może ulec cała pasieka. Postępowanie. W początkowym okresie kiślicy, kiedy w komórkach zamiera tylko czerw nie zasklepiony, przeprowadza się zabiegi zmierzające do zapewnienia pszczołom możliwie jak najlepszych warunków bytowania. Warunki takie ułatwiają im szybkie oczyszczenie plastrów, będących głównym źródłem zarazków. Należy więc zwęzić i starannie ocieplić gniazdo.

Wskazane jest też przerwanie czerwienia matki przez zamknięcie jej w klateczce na 10—12 dni lub zupełne usunięcie. Brak czerwiu ułatwia pszczołom oczyszczenie plastrów i może spowodować szybkie zlikwidowanie choroby. Uzupełnienie zapasów i codzienne podkarmianie małymi dawkami syropu zachęca pszczoły do energicz­niejszej pracy. Niekiedy w miarę poprawy warunków zewnętrznych i zwiększania się siły roju następuje jego samowyleczenie. Z chwilą wystąpienia złośliwej postaci choroby najbardziej celowe jest, zgodnie z obowiązującymi przepisami, przeprowadze­nie podwójnego przesiedlenia, opisanego dokładnie przy zgnilcu, z jednoczesnym podkarmianiem syropem leczniczym. Syrop przy­gotowuje się w stosunku 1:1 (1 litr wody na 1 kg cukru) i dodaje streptomycynę lub penicylinę. Obydwa środki (antybiotyki) wykazują podobne działanie, a służba weterynaryjna dysponuje nimi w razie potrzeby. Przy stosowaniu streptomycyny podaje się ją w ilości 0,5 g na 1 litr syropu. Pszczoły należy podkarmić leczniczo trzy razy, dając po jednym litrze syropu w odstępach 4 dniowych. W razie zastosowania penicyliny trzeba na 1 litr syropu użyć jej do 900 000 j. m. (jednostek międzynarodowych), podając trzy razy po 1 litrze syropu co 4 dni. Ule i sprzęt pasieczny wraz z toczkiem należy odkażać podobnie jak przy zgnilcu złośliwym. Plastry gniazdowe po odwirowaniu miodu przegotowujemy z podwójną ilością wody, a otrzymany surowiec dostarczamy do punktu skupu w szczelnym opakowa­niu, z zaznaczeniem, że wosk pochodzi z pasieki zakażonej kiślicą. Przy wybuchu kiślicy w większych pasiekach możliwy jest wychów zdrowego czerwiu w wylęgarkach, co już opisano przy zgnilcu. Należy dodać, że zasiatkowanie ula zwykłym sposo­bem nie zawsze jest bezpieczne. Pszczoły oczyszczające gniazdo zatykają często wylot martwym czerwiem, co może spowodować zaduszenie (zaparzenie) roju. Aby temu zapobiec, dobrze jest zrobić z siatki „werandę” przykrywając deskę wylotową siatką drucianą. W ten sposób umożliwia się pszczołom wychodzenie na deskę wylotową oraz wynoszenie martwego czerwiu i spadłych pszczół. Jeżeli pszczelarz sumiennie i dokładnie wykona wszystkie zabiegi, przyczyniając się tym samym do szybkiej likwidacji choroby, prezydium powiatowej rady narodowej (zarząd weterynarii) może mu przyznać nie odszkodowanie, jak przy zgnilcu, lecz nagrodę lub zapomogę. Po urzędowym stwierdzeniu wygaśnięcia kiślicy powiatowy lekarz weterynaryjny cofa nałożone na pasiekę ograniczenia i przywraca swobodę obrotu rojami, matkami, sprzętem i produktami pszczelimi. Zapobieganie. Sprowadza się ono do stworzenia w pasiece warunków dobrego chowu i higieny pszczół. W tym celu wskazane jest przestrzeganie następujących zasad:

• utrzymywać w pasiece roje tylko silne, zdrowe i produktywne; nie zaniedbywać uzupełniania braków w pokarmie i ocieplania gniazda, zarówno zimą, wiosną, jak i w jesieni; prowadzić stałą kontrolę odporności rojów na choroby, ich produktywności itp., eliminując z hodowli pszczoły o niepożądanych skłonnościach, np. do zapadania na kiślicę, a utrzymując i rozmnażając pszczoły. Osiatkowanie wylotu tzw. werandą chach dodatnich; unikać w hodowli matek pochodzących z pni, które przechorowały kiślicę, pamiętając o tym, że przekazują one potomstwu skłonność do zapadania na tę chorobę; nie przechowywać plastrów z pyłkiem, jeżeli miały one styczność z zakażonym rojem; . unikać zbyt częstych przeglądów i szybkiego poszerzenia gniazda, zwłaszcza w okresie chłodów. Ważną zasadą przy zapobieganiu chorobie jest dokładne badanie pasiek przed wyjazdem na pożytki. Niedopuszczalne jest wywożenie pasiek zakażonych. Dlatego przed każdym wyjazdem do innej miejscowości konieczne jest badanie pasieki na miejscu jej postoju przez lekarza weterynaryjnego lub upoważnionego kontrolera. Konieczne jest zapobieganie rabunkom i błądzeniu pszczół, gdyż często staje się to przyczyną wybuchu choroby. Duże znaczenie ma również przestrzeganie zasad higieny, a więc utrzymywanie w czystości uli i toczka, poidełka i wody, sprzętu i ubrania oraz mycie rąk przed i po pracy w pasiece. Wskazane jest także odkażanie sprzętu pochodzącego z innych pasiek, zabezpieczenie suszu przed dostępem pszczół i właściwe przechowywanie go w zimie. Zachowanie jak najdalej idącej ostrożności i stosowanie wymienionych zasad zapobiegawczych, mających na celu podniesienie odporności rojów, może w wielu wypadkach uchronić pasieki przed kiślicą.

Dyrekcja Zespołu Szkół Rolniczych Centrum Kształcenia Praktycznego w Pszczelej Woli

i Polski Związek Pszczelarski

serdecznie zapraszają
na XXVIII OGÓLNOPOLSKIE DNI PSZCZELARZA
w Pszczelej Woli w dniach: 17.09 – 19.09.2010r.

ZGŁOSZENIA:

osoby indywidualne,delegacje                >>>>>>>>Karta zgłoszenia.doc<<<<<<<

wystawcy                                               >>>>>>>>Karta wystawcy.doc<<<<<<<

Przewidywany program uroczystości:

Piątek 17.09.2010 r.
Dzień wycieczkowy – zwiedzanie pasiek oraz interesujących miejsc Lubelszczyzny;

Sobota 18.09.2010 r.
godz. 8.45 zbiórka i prezentacja sztandarów z całej Polski
godz. 9.00 Msza Święta
godz. 10.30 uroczyste otwarcie XXVIII Ogólnopolskich Dni Pszczelarza
godz. 11.15 – 12.00 pszczelarska sesja naukowa
godz. 12.00 – 15.00 obiad
godz. 15.00 – 18.00 pszczelarska sesja naukowa
godz. 18.00 – 20.00 kolacja
godz. 20.00 część artystyczna,

Niedziela 19.09.2010 r.
godz. 9.00 pokazy, konkursy dla pszczelarzy
ok. godz.12.00 Uroczyste zamknięcie XXVIII Ogólnopolskich Dni Pszczelarzy

Przewidywane są liczne imprezy towarzyszące takie jak prezentacje, pokazy, zabawy i konkursy, sprzedaż produktów pszczelich, degustacje, występy zespołów, liczne kiermasze.

Z wyrazami szacunku

———————————————————————————————————————————–

XXVIII OGÓLNOPOLSKIE DNI PSZCZELARZA

Szczegółowy program

Piątek ; Dzień wycieczkowy – zwiedzanie pasiek oraz interesujących miejsc Lubelszczyzny-

WSZELKIE REZERWACJE, UZGODNIENIA MIEJSC, PRZEWODNIKÓW PROSIMY ZAŁATWIAĆ WE WŁASNYM ZAKRESIE. PONIŻEJ PODAJEMY ADRESY I TELEFONY KONTAKTOWE:

1. Interesujące miejsca Lubelszczyzny

a) Kozłówka; (32 km na północ od Lublina),Jedna z najokazalszych rezydencji magnackich w Polsce, Barokowo-klasycystyczny pałac z dobrze zachowanym wyposażeniem wnętrz, Kaplica pałacowa, Obszerny park w stylu francuskim i angielskim, W oficynach stała Wystawa Sztuki Socjalistycznej oraz Wystawa Powozów. REZERWACJA 0-81 8528310, e-mail rezerwacja@muzeumzamoyskich.pl,

b) Kazimierz Dolny; (50 km na płd.-zachód od Lublina) Miasto artystów i turystów położone w Małopolskim Przełomie Wisły. Harmonia architektury i krajobrazu; perła renesansu. Zabytkowy zespół urbanistyczny, który tworzą m.in. baszta, zamek, kościoły – farny, reformatów, św. Anny oraz renesansowe kamieniczki w rynku i przy ul. Senatorskiej, Nadwiślańskie spichlerze, Sieć szlaków turystycznych i ścieżek przyrodniczych, Piękne wąwozy i głębocznice – m.in. pomnikowy „Korzeniowy Dół”, Przeprawa promowa do Janowca, spacery wiślanymi statkami po Wiśle,

REZERWACJA PTTK tel. 081/ 8810046, e-mail pttk_kazimierz_dolny@poczta.onet.pl
Informacja turystyczna: tel. 081 881-00-46; 081 882-13-11

c)Nałęczów; (25 km na zachód od Lublina) Urocze uzdrowiskowe miasteczko, położone w zacisznej dolinie Bystrej, wśród lessowych wzgórz i wąwozów, oaza zieleni, ciszy i klimatu, który leczy serce i nerwy. Park Zdrojowy z urządzeniami sanatoryjnymi, Barokowy Pałac Małachowskich – m.in. siedziba Muzeum Bolesława Prusa, Chata – Muzeum Stefana Żeromskiego, Drewniane wille pensjonatowe z XIX w. w stylu szwajcarskim, Drewniana kaplica w stylu góralskim.;
Informacja turystyczna: tel. 081 501-44-56; www.ziemia.naleczowska.pl
d) Wojciechów; wizyta u kowala; pokaz sztuki kowalskiej bardzo zabawny i interesujący, kontakt Roman Czerniec Tel. 081/ 5177305, kom.0691053403, ponadto muzeum kowalstwa w zabytkowej wieży,

REZERWACJA 081/ 5177210

e) Lublin; Stare Miasto, Zamek Lubelski, Muzeum Męczeństwa na Majdanku
Lubelski Ośrodek Informacji Turystycznej 20-113 Lublin ul. Jezuicka 1/3 tel. 81 532-44-12 fax. 81 442-35-56 e-mail: infotur@loit.lublin.pl

f) Zamość; (85 km na płd.- wsch. od Lublina) Jedyne miasto na Lubelszczyźnie wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Baza wypadowa na Roztocze. Idealne miasto – twierdza założone przez Jana Zamoyskiego w 1580 r., zwane Padwą Północy. Zabytkowy układ urbanistyczny Starego Miasta, Rynek 100×100 m, otoczony renesansowymi i późniejszymi kamienicami; w Kamienicach Ormiańskich – Muzeum Zamojskie, Pałac Zamoyskich, Katedra z podziemiami, w których spoczywają Zamoyscy, Bramy, szańce, nadszańce, kojec, arsenał i inne fragmenty fortyfikacji, Rotunda – Muzeum Martyrologii Zamojszczyzny, Zespół synagogalny, Dawny kościół greckokatolicki pw. św. Mikołaja, Ogród Zoologiczny.
Informacja turystyczna: tel. 084 639-22-92; www.zamosc.pl
g) Lubartów (28 km na północ od Lublina) Miasto powiatowe, dawniej własność Firlejów i Sanguszków, Zespół pałacowo – parkowy, z barokowym pałacem, Kościół pw. św. Anny – wybitne dzieło barokowe arch. Pawła Fontany, Zespół kościelno – klasztorny kapucynów, barokowy,
Muzeum Regionalne (tel. 081 855-28-08)

h) Puławy (50 km na płn.-zach. od Lublina) Instytut Pszczelnictwa

Jak również: Nowoczesne miasto z dużym zespołem rezydencjonalnym Czartoryskich w stylu klasycystycznym. Zabytkowy zespół pałacowo-parkowy Lubomirskich-Czartoryskich z XVII-XIX w., usytuowany na malowniczej skarpie nadwiślanej, w skład którego wchodzi m.in.: Świątynia Sybilli i Domek Gotycki – Muzeum Regionalne PTTK, Pałac Marynki, Domek Chiński, Domek Żółty i Grecki, Brama Rzymska, pasaże, schody serpentynowe, mostki, rzeźby, groty, Park o charakterze krajobrazowym,
Informacja turystyczna: tel. 081 886-47-56

2. Pasieki:

Pasieka Oddziału Pszczelnictwa w Puławach, 081/ 886 42 08, proszę o kontakt dopiero po 15.08.2010r.

Wiesław Ląd, Stara Wieś 1, kontakt Tel. 081/5625242,

dr Jan Giza,  Kazimierz Dolny – Witoszyn, Centrum  APITOKSYNOTERAPII, kontakt Tel. 0691024500

Pozostałe adresy będziemy podawać po uzgodnieniach!

Sobota/ niedziela;
1. Wykładowcy; z Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie (ciekawe rzeczy o pszczołach i pszczelarstwie), Olga Morozowa- „Pszczelarstwo na Białorusi, z Oddziału Pszczelnictwa w Puławach,
2. Wykład i prezentacja multimedialna” Wpływ działalności pszczelarskiej ks. Jana Dolinowskiego na rozwój pszczelarstwa w Polsce”; wystawa :Księga mądrości”- krótka historia pierwszego polskiego ula ks. Jana Dolinowskiego
3. Krótkie wykłady informacyjne dotyczące pokarmu dla pszczół
4. Warsztaty pszczelarskie
a) prezentacja sprzętu pszczelarskiego
b) pokaz inseminacji matek pszczelich
c) wytapianie wosku
d) wyrób świec woskowych
5. Widowisko obrzędowe
a) „Miodobranie na przestrzeni wieków”
b) Pokaz zastosowania leziwa
6. Konkurs wiedzy o pszczelarstwie: „Co w ulu bzyczy?”
7. Wycieczka dydaktyczna „Od kwiatka do miodu” po Pszczelej Woli (sobota)
8. Biesiada -„Miodem płynąca” (degustacja potraw i napojów na bazie miodu)

Noclegi w akademikach Politechniki Lubelskiej przy ul. Nadbystrzyckiej, blisko wyjazdu z Lublina w stronę Pszczelej Woli 12 km

Szacowane koszty pobytu;

• noclegi 35,-
• śniadania 15,-
• obiady 25,-
• kolacje 15,-

• pamiątki zjazdowe 50,- (torba materiałowa, Kalendarz Pszczelarza na 2011 rok, „Pszczelarz Polski” – miesięcznik numer wrześniowy, katalogi informacyjne o hodowli matek pszczelich w Polsce, piwo miodowe, foldery, notes, długopis, płyta CD z materiałami wykładowymi, prezentacją szkoły z interesującymi zdjęciami)

Przewidywane są liczne imprezy towarzyszące takie jak prezentacje, degustacje, pokazy, zabawy i konkursy, sprzedaż produktów pszczelich, sprzętu pszczelarskiego degustacje, występy zespołów, liczne kiermasze

Na miejscu będzie można skorzystać z posiłków proponowanych przez ZSR CKP w Pszczelej Woli oraz punktów gastronomicznych i kuchni polowej umieszczonych na terenie szkoły.
>>>>>>Karta zgłoszenia.docx<<<<<

>>>>>>Karta zgłoszenia.doc<<<<<

>>>>>>Karta wystawcy.doc<<<<<

Zespół Szkół Rolniczych Centrum Kształcenia Praktycznego w Pszczelej Woli

ogłasza przetarg nieograniczony na wykonanie zadania pn.

„Wymiana pokrycia dachów na budynkach gospodarczych”.

1. Specyfikację istotnych warunków zamówienia można odebrać w siedzibie Zamawiającego – w Zespole Szkół Rolniczych CKP w Pszczelej Woli (sekretariat ), w godz.8,00-14,00 (nieodpłatnie) oraz na stronie internetowej (www.pszczelawola.edu.pl).
2. Przedmiot zamówienia wymiana pokrycia dachów na budynkach gospodarczych
Zakres robót m.in.:
1) wymiana pokrycia obora hodowlana
CPV: 45261213-0 kładzenie dachów metalowych
2) wymiana pokrycia stajnia duża
CPV: 45261213-0 kładzenie dachów metalowych
3) wymiana pokrycia stajnia mała
CPV: 45261213-0 kładzenie dachów metalowych
4) wymiana pokrycia garaże
CPV: 45261213-0 kładzenie dachów metalowych
Szczegółowy zakres zamówienia oraz sposób wykonania robót określa dokumentacja techniczna (projekty budowlane i przedmiar robót (stanowi wyłącznie materiał pomocniczy dla potrzeb wyceny robót przez Wykonawcę) oraz specyfikacja techniczna wykonania i odbioru robót) stanowiąca załącznik nr 3 do specyfikacji istotnych warunków zamówienia.
3. Zamawiający nie dopuszcza możliwości składania ofert częściowych oraz ofert wariantowych.
4. Wymagany termin realizacji zadania: w terminie 7 dni od daty podpisania umowy w sprawie zamówienia publicznego do dnia 30.10. 2010 r.
5. O udzielenie zamówienia mogą ubiegać się Wykonawcy, którzy spełniają warunki określone w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.), dotyczące:
1) posiadania uprawnień do wykonywania określonej działalności lub czynności, jeżeli przepisy prawa nakładają obowiązek ich posiadania,
2) posiadania wiedzy i doświadczenia,
3) dysponowania odpowiednim potencjałem technicznym oraz osobami zdolnymi do wykonania zamówienia,
4) sytuacji ekonomicznej i finansowej
oraz wykazali brak podstaw do wykluczenia z niniejszego postępowania o udzielenie zamówienia na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy.
Opis sposobu dokonania oceny spełniania warunków udziału w postępowaniu:
1) na potwierdzenie spełniania warunku posiadania wiedzy i doświadczenia Wykonawca winien wykazać, że w okresie ostatnich 5 lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, wykonał zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i prawidłowo ukończył co najmniej 1 robotę budowlaną w zakresie wymiany pokrycia dachowego.
2) na potwierdzenie spełniania warunku dysponowania osobami zdolnymi do wykonania zamówienia Wykonawca winien wykazać dysponowanie osobą do pełnienia funkcji kierownika budowy branży budowlanej posiadających odpowiednio uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w branży konstrukcyjno-budowlanej wydane zgodnie z odnośnymi przepisami obowiązującymi w miejscu zamieszkania lub siedziby (w Polsce: ustawą z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane).

Ocena spełnienia przez Wykonawcę warunków udziału w postępowaniu odbywać się będzie na podstawie przedłożonych przez Wykonawcę nw. dokumentów i oświadczeń.

- W celu wykazania spełnienia przez Wykonawcę warunków określonych w art. 22 ust. 1 ustawy, których opis sposobu spełniania został dokonany w ogłoszeniu o zamówieniu oraz w cz. 5 SIWZ, Wykonawca składa:
1) oświadczenie, że spełnia warunki dotyczące:
a) posiadania uprawnień do wykonywania określonej działalności lub czynności, jeżeli przepisy prawa nakładają obowiązek ich posiadania,
b) posiadania wiedzy i doświadczenia,
c) dysponowania odpowiednim potencjałem technicznym oraz osobami zdolnymi do wykonania zamówienia,
d) sytuacji ekonomicznej i finansowej,
w zakresie opisanym przez Zamawiającego, którego wzór stanowi załącznik Nr 1 do formularza ofertowego,
2) wykaz robót budowlanych w zakresie niezbędnym do wykazania spełniania warunku wiedzy i doświadczenia, wykonanych w okresie ostatnich pięciu lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, z podaniem ich rodzaju, daty i miejsca wykonania oraz załączeniem dokumentu potwierdzającego, że roboty zostały wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i prawidłowo ukończone, którego wzór stanowi załącznik Nr 2 do formularza ofertowego,
3) oświadczenie, że osoby, które będą uczestniczyły w wykonywaniu zamówienia, posiadają uprawnienia wymagane odnośnymi przepisami (w Polsce: ustawą – Prawo budowlane), którego wzór stanowi załącznik Nr 3 do formularza ofertowego.

Jeżeli Wykonawca polega na wiedzy i doświadczeniu lub osobach zdolnych do wykonania zamówienia innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nimi stosunków zobowiązany jest udowodnić Zamawiającemu, iż będzie dysponował zasobami niezbędnymi do realizacji zamówienia, w szczególności przedstawiając w tym celu pisemne zobowiązanie tych podmiotów do oddania mu do dyspozycji niezbędnych zasobów na okres korzystania z nich przy wykonywaniu zamówienia.

- W celu wykazania braku podstaw do wykluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy, Wykonawca zobowiązany jest złożyć wraz z ofertą oświadczenie o braku podstaw do wykluczenia, którego wzór stanowi załącznik Nr 4 do formularza ofertowego.
Jeżeli Wykonawca, wykazując spełnianie warunków, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy, polega na zasobach innych podmiotów na zasadach określonych w art. 26 ust. 2b ustawy, a podmioty te będą brały udział w realizacji części zamówienia, Zamawiający żąda od Wykonawcy przedstawienia w odniesieniu do tych podmiotów ww. oświadczenia wykazujących brak podstaw do wykluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia.

Dopuszcza się możliwość złożenia oferty wspólnej przez dwóch lub więcej Wykonawców w rozumieniu art. 23 ww. ustawy; w przypadku złożenia oferty wspólnej każdy z Wykonawców musi oddzielnie udokumentować spełnienie wymagań określonych w art. 22 ust. 1 (przedkładając oświadczenie, którego wzór stanowi załącznik Nr 1 do formularza ofertowego, w zakresie opisanym przez Zamawiającego i dotyczącym spełniania przez siebie określonego warunku) oraz brak podstaw do wykluczenia z niniejszego postępowania o udzielenie zamówienia w okolicznościach określonych w art. 24 ust. 1 ustawy (przedkładając oświadczenie, którego wzór stanowi załącznik Nr 4 do formularza ofertowego); wymagania określone w art. 22 ust. 1 pkt 2, 3 ustawy Wykonawcy mogą spełniać wspólnie; Wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia ustanawiają pełnomocnika do reprezentowania ich w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub reprezentowania w postępowaniu i zawarcia umowy w sprawie zamówienia publicznego.

6. Nie wymaga się wnoszenia wadium.
7. Kryterium oceny ofert – cena brutto 100 % .
8. Miejsce i termin składania ofert – w siedzibie Zamawiającego w budynku Zespołu Szkół Rolniczych CKP sekretariat (parter) do dnia 12.08. 2010 r. do godz. 1000
9. Otwarcie ofert nastąpi dnia 12.08.2010 r. o godz. 1030 w siedzibie Zamawiającego w budynku Zespołu Szkół Rolniczych CKP – w pokoju Dyrektora (parter, obok sekretariatu).
10. Termin związania ofertą – 30 dni od dnia składania ofert.
11. Osobą uprawnioną do kontaktów z Wykonawcami jest Paweł Budzyński Zespołu Szkół Rolniczych CKP w Pszczelej Woli, tel. (0 – 81) 5628076; fax (0-81) 5628773 w godz. 8,00-14,00 w dni robocze.
12. Nie przewiduje się udzielania zamówień uzupełniających.
13. Nie przewiduje się aukcji elektronicznej.
14. Zamawiający nie zamierza zawierać umowy ramowej ani ustanawiać dynamicznego systemu zakupów.
15. Ogłoszenie o niniejszym postępowaniu zostało zamieszczone w Biuletynie Zamówień Publicznych Nr 227284.- 2010 w dniu 28 lipca 2010 r.

Pszczela Wola, dnia 27 lipca 2010 r.

ogłoszenie o przetargu.doc

załącznik nr 1 do formularza oferty.doc
załącznik nr 2 do formularza oferty.doc
załącznik nr 3 do formularza oferty.doc
załącznik nr 4 do formularza oferty.doc
SIWZ.doc
załącznik nr 1 do specyfikacji istotnych warunków zamówienia.doc
załącznik nr 2 do specyfikacji istotnych warunków zamówienia.doc
załącznik nr 3 do specyfikacji istotnych warunków zamówienia.pdf
Pszczela Wola – garaż ślepy.pdf
Pszczela Wola – obora chodowlana ślepy.pdf
Pszczela Wola – Stajnia duża ślepy.pdf
Pszczela Wola – Stajnia mała ślepy.pdf

>wszystkie załączniki<

Link do ogłoszenia na stronie Urzędu zamówień Publicznych:
http://bzp0.portal.uzp.gov.pl/index.php?ogloszenie=show&pozycja=227284&rok=2010-07-28

Program kursu obejmuje :

• Wykłady z zakresu biologii rodziny pszczelej, czynników i warunków wpływających na przebieg życia rodziny pszczelej, organizacji produkcji w gospodarstwie pasiecznym, ekonomicznych podstaw produkcji pasiecznej, konfekcji i sprzedaży produktów pasiecznych oraz podstaw psychologii i zasad dydaktyki.
• Ćwiczenia dotyczące praktycznego przygotowania pasieki do sezonu obliczania kosztów produkcji pasiecznej, prowadzenia dokumentacji pasiecznej i księgowej, wykonywania drobnego sprzętu pasiecznego itp.

Z naszej oferty mogą korzystać wszyscy zainteresowani podnoszeniem swoich kwalifikacji.

Po zakończeniu kursu słuchacze składają przed państwową Komisją Egzaminacyjną egzamin i uzyskują świadectwo wykwalifikowanego pszczelarza lub mistrza pszczelarstwa. Wymieniony kursy będą organizowane w formie 5 spotkań przez 3 dni (piątek, sobota, niedziela).

Kurs czeladniczy obejmujący 120 godzin wykładów i ćwiczeń.

Program kursu obejmuje :

• Wykłady z zakresu biologii rodziny pszczelej, czynników i warunków wpływających na przebieg życia rodziny pszczelej, organizacji produkcji w gospodarstwie pasiecznym, ekonomicznych podstaw produkcji pasiecznej, konfekcji i sprzedaży produktów pasiecznych oraz podstaw psychologii i zasad dydaktyki.
• Ćwiczenia dotyczące praktycznego przygotowania pasieki do sezonu obliczania kosztów produkcji pasiecznej, prowadzenia dokumentacji pasiecznej i księgowej, wykonywania drobnego sprzętu pasiecznego itp.

Z naszej oferty mogą korzystać wszyscy zainteresowani podnoszeniem swoich kwalifikacji
Po zakończeniu kursu słuchacze składają przed państwową Komisją Egzaminacyjną egzamin i uzyskują świadectwo wykwalifikowanego pszczelarza lub mistrza pszczelarstwa
Wymieniony kursy będą organizowane w formie 5 spotkań przez 3 dni (piątek, sobota, niedziela).

Tworzenie i pielęgnacja odkładów

Program kursu obejmuje :

• Wykłady z zakresu biologii rodziny pszczelej, czynników i warunków wpływających na przebieg życia i rozwoju rodziny pszczelej, temperatur i wilgotności w rodzinie pszczelej.
  

• Ćwiczenia dotyczące praktycznego tworzenia odkładów, wykonywania ulików na odkłady, poddawanie matek pszczelich, pielęgnacji odkładów oraz ich przesiedlania do uli.

Z naszej oferty mogą korzystać wszyscy zainteresowani poznaniem zasad tworzenia odkładów ewentualnie doskonaleniem tej umiejętności
UCZESTNICY OTRZYMAJĄ ZAŚWIADCZENIE O UKOŃCZENIU KURSU

Kurs dla inseminatorów matek pszczelich

• Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt w Warszawie we współpracy z Zespołem Szkół Rolniczych Centrum Kształcenia Podyplomowego w Pszczelej Woli organizuje w 2004 roku kurs dla inseminatorów matek pszczelich, który będzie obejmować część podstawową, konsultacyjną i egzamin .

• Do egzaminu mogą przystąpić osoby, które odbyły kurs podstawowy i co najmniej roczną praktykę inseminatora w pasiece, bądź też opanowały umiejętność inseminacji jako eksterni.

• Od uczestników kursu podstawowego nie wymaga się posiadania własnego sprzętu do unasieniania matek pszczelich, natomiast osoby przystępujące do egzaminu muszą przywieźć własny aparat do unasieniania matek pszczelich oraz pięć matek nieunasienionych do ćwiczeń lub zakupić je na miejscu (po uzgodnieniu z organizatorami).

Prosimy o zgłaszanie się osób zainteresowanych bezpośrednio do Zespołu Szkół Rolniczych Centrum Szkolenia Praktycznego w Pszczelej Woli.

Higiena produkcji pasiecznej- gwarancją jakości Zapoznanie z Unijnymi normami HACCP

Program szkolenia obejmuje:

• Zapoznanie z ustawą o produktach żywnościowych obowiązującą w Polsce
• Dyrektywy Unii Europejskiej o produktach żywnościowych
• Istota HACCP
• Dobra Praktyka Produkcyjna
• Krytyczne Punkty Kontrolne
• Plan wdrażania systemu HACCP w produkcji pasiecznej ISO 9001
• Wymagania higieniczno sanitarne dla
• -pracowników
• -pomieszczeń
• -sprzętu pasiecznego
• Ogólne warunki przechowywania produktów pasiecznych: miodu, pyłku, pierzgi, mleczka pszczelego, propolisu.

Z naszej oferty mogą korzystać wszyscy zainteresowani poznaniem zasad higieny produkcji pasiecznej
UCZESTNICY OTRZYMAJĄ ZAŚWIADCZENIE O UKOŃCZENIU KURSU

Agroturystyka jako działalność pozarolnicza

Program szkolenia obejmuje:

• wykłady z zakresu podstaw turystyki wiejskiej, prawnych uwarunkowań działalności agroturystycznej

• organizacji pobytu turystów
  ćwiczenia dotyczące praktycznego urządzania zagrody wiejskiej dla potrzeb agroturystyki żywienia w agroturystyce, prowadzenia dokumentacji obsługi ruchu turystycznego

Z naszej oferty mogą korzystać wszyscy zainteresowani prowadzeniem w przyszłości tej formy działalności pozarolniczej.

Miód w kuchni

Program szkolenia obejmuje:

• wykłady z zakresu znaczenia kulinarnego i odżywczego miodu pszczelego, zastosowania produktów pszczelich w kosmetyce oraz zasad nakrywania stołu.
• ćwiczenia dotyczące praktycznego wykorzystania miodu w sporządzaniu zimnych i gorących przekąsek, zup i drugich dań, ciast, napoi, koktajli oraz nalewek.

Program przewiduje także uroczystą degustację przygotowanych potraw.
Z naszej oferty mogą korzystać uczniowie, rodzice, nauczyciele
Uczestnicy otrzymają zaświadczenie ukończenia kursu.

Istnieje kilka orzeczeń Sądu Najwyższego, które zmierzają do wzmożenia ochrony pszczół przed pestycydami i są cennym drogowskazem do unormowania w przyszłości przepisów o ochronie pszczół przed zatruciami. Sądy wojewódzkie i sądy rejonowe kierują się nimi rozpoznając procesy odszkodowawcze.
Orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 4.03.1971 r. 1 CR 671/70 w procesie właściciela pasieki przeciwko inspektorowi PGR i Skarbowi Państwa wyjaśnia znaczenie paragrafu 67 i 68 Rozporządzenia Ministrów Roi. i Zdrowia z dnia 24.11.1959 r., w szczególności zagadnienie „kto powinien zawiadomić hodowców pszczół o zaplanowanym opylaniu”. Sąd Najwyższy stwierdza, że § 67 tego rozporządzenia nakłada na jednostkę organizującą zabieg chemiczny obowiązek powiadomienia przewodniczącego prezydium GRN (obecnie naczelnika gminy) o zamierzonym zabiegu, a § 68 dodatkowo stanowi, że ponadto należy powiadomić na 3 dni naprzód posiadaczy pasiek.
Wynika stąd, że zachodzi tu obowiązek podwójnego zawiadomienia pszczelarzy. Ustawodawcy chodziło więc o obciążenie wspomnianym obowiązkiem co najmniej dwóch jednostek, aby mieć gwarancję, że do takiego powiadomienia dojdzie.
Wzmożeniu ochrony pszczół przed pestycydami służy również Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 21.01.1974 r. III CR 762/73, które zawiera tezę ,,(…), że szkoda powstała wskutek wytrucia pszczół środkami chemicznymi rozpylanymi przez państwowy ośrodek maszynowy, wyrządzona ruchem tego przedsiębiorstwa uzasadnia jego odpowiedzialność na podstawie ryzyka z art. 435 § 1 kodeksu cywilnego, który brzmi:
„Prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody (pary, gazu, elektryczności, paliw płynnych itp.) ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej, albo wyłącznie z winy poszkodowanego, lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.”"
Również inne instytucje (PGR, SKR, RSP i inne jednostki gospodarcze) posługują się z reguły maszynami wprawianymi w ruch za pomocą sił przyrody, przeto i one odpowiadają w myśl przepisu z art. 435 kc. Z artykułu tego wynika, że poszkodowany nie musi wykazywać winy sprawcy szkody, wystarczy bowiem wykazać powstanie szkody, tj. wytrucie pszczół stosowanymi w zabiegu środkami chemicznymi.
Ochronę pszczół przed zatruciami omawia również uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25.07.1974 r. III CZP 40/74. Sąd Najwyższy odpowiedział w niej Sądowi Wojewódzkiemu w Szczecinie na dwa następujące pytania o charakterze prawnym:
,,1) czy wykonawca zabiegu ochrony roślin ma obowiązek zawiadomienia tylko naczelnika urzędu gminy, do którego terytorialnie należy plantacja podlegająca zabiegowi, czy też obowiązek ten rozciąga się także na naczelników gmin graniczących z tą plantacją?
2) czy pojęcie roślin kwitnących dotyczy jedynie „roślin uprawnych”, czy też przez określenie rośliny kwitnące bądź wydzielające nektar rozumieć należy również wszelkiego rodzaju chwasty rosnące wśród roślin uprawnych?” ;
Sąd Najwyższy udzielił odpowiedzi na te pytania:
„a.d. 1) Nie czyni zadość obowiązkowi przepisu § 67 Rozp. Min. Roi. i Zdrowia z dnia 24.11.59 r. Dz.U. z 1960 r. zawiadomienie naczelnika tej gminy, do której terytorialnie należy teren podlegający zabiegowi, jeżeli z uwagi na miejsce położenia pola lub sadu można przy zachowaniu należytej staranności wnioskować, że zastosowane środki chemiczne ochrony roślin mogą spowodować zatrucie zwierząt gospodarskich, drobiu i pszczół z terenu innej gminy; w takim wypadku należy również zawiadomić naczelnika sąsiedniej gminy. „Powszechność stosowania w rolnictwie pestycydów nakłada na tego, kto wykonuje prace związane z użyciem tych środków, szczególne obowiązki zmierzające do ochrony środowiska”.
a.d. 2) Zdaniem Sądu Najwyższego w oparciu o wytyczne Min. Roi. wydane w kwietniu 1962 r. do Rozp. z dn. 24.11.59 r. – zakaz określony w § 68 zdanie 1 cytowanego rozporządzenia dotyczy także chwastów miododajnych i wszelkich roślin nawiedzanych przez pszczoły „.
Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 28.02.75 r. ICR 23/75 również traktuje o ochronie pszczół. Oto cytat z tego orzeczenia:
„Z uwagi na cel przepisów § 68 Rozp. Min. Roi. i Zdrowia z 24.11.59. r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy stosowaniu środków chemicznych w rolnictwie (Dz.U. z 1960 r. Nr 1 póz. 4), którym jest przede wszystkim zabezpieczenie pszczół przed zatruciem, za rośliny kwitnące (w sensie tego przepisu) trzeba uważać każdą roślinę wydzielającą nektar i odwiedzaną przez pszczoły, czyli również chwasty, jak chaber, ognicha, oset”.
Wynika z tego, że producent rolny, zamierzając zastosować środki chemiczne do ochrony określonej plantacji, powinien najpierw usunąć z niej wydzielające nektar chwasty.
W sprawie z powództwa Dionizego K. przeciwko Skarbowi Państwa, Urzędowi Miasta i Gminy w B. i Wielozakładowemu Przedsiębiorstwu PGR w M. o uiszczenie odszkodowania, Sąd Najwyższy podzielił zdanie Sądu Wojewódzkiego: „…pozwane instytucje naruszyły przepisy Rozporządzenia Min. Rolnictwa i Min. Zdrowia z 24.11.59 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy. Zawiadomienie pozwanego urzędu o dacie oprysku ze wskazaniem środka chemicznego, który miał być zastosowany, nakładało na służbę rolną tegoż urzędu obowiązek zawiadomienia pszczelarzy o terminie oprysków. Kierownik służby rolnej ówczesnej gminy B. obowiązku tego nie wykonał, a mianowicie nie zawiadomił o planowanym oprysku” nawet sołtysa wsi. Opryskiwane pole ziemniaczane było położone w odległości 1-1,5 km od miejsca stacjonowania pasieki powoda. W czasie stosowania oprysku kwitły na nim także chwasty, takie jak ognicha, oset i bławatek. W tej sytuacji pozwane PGR powinno również zawiadomić na trzy dni przedtem posiadaczy pasiek, by ci mogli zabezpieczyć pszczoły przed wytruciem”.
Wyrok Sądu Najwyższego z 9.09.66 r. 2 CZ 269/66 zawiera tezę, że „(…) posiadacz pasieki powinien ją prowadzić zgodnie z wymogami prawidłowej gospodarki i dlatego zobowiązany jest ją tak zorganizować, aby na obszarze, na którym został zastosowany owadobójczy środek ochrony roślin, pszczoły w okresie działania tego środka nie dokonywały wylotów na pożytki (…)”. Taki stan pasieki może być osiągnięty przez: np. zakup lekkich uli, których koszt przeniesienia poza miejsce zastosowania środka chemicznego byłby stosunkowo niski, wynajęcie stodoły, w której ule mogłyby być umieszczone, zakup odpowiednich siatek itp.
Glosa dotycząca tegoż wyroku interpretuje to zagadnienie w sposób następujący: Sąd Najwyższy stwierdza w swym orzeczeniu, że posiadacz pasieki powinien po zawiadomieniu go o czasie i miejscu przeprowadzania zabiegu ochrony roślin pszczoły swoje zabezpieczyć tak, żeby nie uległy one zatruciu. Rozwijając tę myśl Sąd Najwyższy wyraził stanowisko uprzednio zacytowane.
Jeżeli posiadacz pasieki zostałby zawiadomiony o dniu i miejscu zastosowania środka owadobójczego, to musiałby sam ponosić wydatki na ochronę swojej pasieki. Posiadacz, który nie został o tym powiadomiony, nie poniósł takich wydatków i dlatego może żądać odszkodowania ustalonego po odliczeniu tej oszczędności.
Do powyższych wskazówek Sądu Najwyższego autor glosy podaje następujące uwagi:
,,(…) Nie wywołuje zastrzeżeń stanowisko, że odszkodowanie powinno być ustalone po dokonaniu kompensaty szkód i tych wartości majątkowych, które pozostały w posiadaniu poszkodowanego. Jakkolwiek w normalnym biegu rzeczy poszkodowany musiałby ich kosztem dokonać odpowiednich nakładów, aby uzyskać odpowiedni dochód z pasieki, którego nieosiągnięcie stanowi właśnie jego szkodę, której naprawienia dochodzi (art. 361 kc). Pogląd ten jest od dawna przyjęty zarówno w praktyce, jak i w prawoznawstwie. Problem sprowadza się tylko do ustalenia, jakie to korzyści poszkodowany sobie zaoszczędził, a tym samym o jaką kwotę pieniężną jego szkoda jest mniejsza. Prawdą jest, że pszczelarze winni się liczyć ze stosowaniem w rolnictwie środków chemicznych trujących dla pszczół, ale z tego bynajmniej nie wynika, aby można było w każdym wypadku stawiać im takie wymagania. Przekraczałoby to w praktyce ich możliwości albo pociągałoby koszta przekraczające granice rentowności. Być może, że w szczególnych okolicznościach sprawy stanowisko takie tyłoby prawidłowe. Nie wiadomo jednakże, na czym oparte jest zdanie, że z wymagań prawidłowej gospodarki wynika konieczność przystosowania pasieki do przewożenia jej w dowolnym czasie na inne miejsce w drodze zapewne bardzo kosztownej inwestycji, jak np. zastosowanie lekkich uli i zorganizowanie odpowiedniego transportu w ciągu zaledwie trzech dni. Są to okoliczności wymagające z reguły wiadomości specjalnych, którymi mogą dysponować tylko biegli odpowiedniej specjalności z zakresu ekonomii, organizacji i techniki pszczelarstwa. Nie wydaje się, żeby wymagania takie były realne zarówno w stosunku do pasiek towarowych składających się z co najmniej 50 pni, prowadzonych przez SKR, jak też pasiek indywidualnych, dla których przewożenie pasieki w ciągu 3 dni w inne miejsce byłoby w wielu wypadkach wręcz niewykonalne i rujnujące (…)”.
Stąd też zalecenia ministerstwa rolnictwa, mające najwidoczniej na względzie dwa typy pasiek – wędrowne i stałe, określają, że zabezpieczenia pasiek przed szkodliwym działaniem środków chemicznych powinni dokonać właściciele bądź to przez wywiezienie uli poza zagrożony teren, bądź też przez zamknięcie pszczół w ulach w sposób pozwalający na ich przetrzymanie w okresie prewencji, tj. między terminem wykonania zabiegu chemicznego a terminem dopuszczalnego oblotu przez pszczoły roślin, na które zostały naniesione środki chemiczne. Ten drugi sposób zabezpieczenia dotyczy z reguły pasiek stałych, których posiadacze powinni dokonać odpowiednich zabiegów chroniących pszczoły przed wytruciem.
Ustalenie, jakimi środkami powinien posłużyć się posiadacz pasieki po zawiadomieniu go o opryskiwaniu lub opylaniu roślin kwitnących środkami trującymi (§ 68) może nastąpić tylko na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych. Z reguły niezbędna jest przy tym opinia biegłego. Tylko z tym zastrzeżeniem można przyjąć wyrażone w głosowanym orzeczeniu ogólne stanowisko popierające zaliczenie na poczet poniesionej szkody „zaoszczędzonych przez posiadacza pasieki wydatków na zabezpieczenie pszczół przed zatruciem”.

Na razie tyle znalazłem wiadomości jeszcze poszukam konkretnych informacji

Zapobieganie występowaniu chorób i szkodników.

Profilaktyka, polega na usuwaniu przyczyn sprzyjających ich powstawaniu i rozprzestrzenianiu się. Przyczyn tych jest bardzo dużo i często winę za wybuch choroby ponosi sam pszczelarz. Należy więc ściśle stosować się do wydanych przepisów weterynaryjnych, a w codziennej pracy przestrzegać podstawowych zasad dobrego chowu i higieny. Przy zakładaniu lub powiększaniu pasieki pszczoły można ku­pować tylko w zdrowych pasiekach. Ule, które kiedyś znajdowały się w użyciu, miodarki i pozostały sprzęt należy dokładnie oczyścić, odkazić i dopiero po tym zabiegu ponownie użytkować. Trzeba unikać podkarmiania pszczół miodem kupowanym. Wszelkie prace w pasiece należy wykonywać w czystym fartuchu, często myć ręce oraz odkażać co pewien czas dłuto i inne narzędzia. Przestrzegać czystości w pasiece i w stebniku, a spadłe pszczoły i wszelkie zanieczyszczenia po zebraniu palić. Pasieki ustawiać w miejscach zacisznych, suchych i słonecznych, skierowując wyloty na południowy wschód lub południe. W wypadku silnego nagrzewania się uli od słońca stosować bie­lenie daszków. W okresach bezpożytkowych pracować w pasiece szybko, z zachowaniem wszelkich środków ostrożności, aby nie dopuścić do powstania rabunku. Pszczoły podkarmiać tylko na noc, zwężając przy tym wyloty i uważając, aby nie rozlewać syropu. Nie wystawiać w pasiece plastrów z resztkami miodu, a ramki po odwirowaniu podawać wieczorem w nadstawkach, tak aby inne pszczoły nie miały do nich dostępu. Należy pamiętać, że zapobieganie rabunkom jest podstawą utrzymania zdrowej pasieki. Rokrocznie przesadzać roje do czystych i odkażonych uli oraz umożliwić pszczołom co najmniej raz na dwa lata pełną od­budowę gniazda. Węzę nabywać w spółdzielniach pszczelarskich, gwarantujących odkażanie wosku. W razie użycia miodarki do odwirowywania miodu z zakażonych plastrów należy ją potem dokładnie wymyć wodą, odkazić gorącym 2-procentowym roztworem ługu sodowego i ponownie dobrze wymyć wodą. Dopiero po przeprowadzeniu tego zabiegu wolno odwirowywać miód z pni zdrowych. Prowadząc gospodarkę wędrowną, można wywozić pszczoły na pożytki tylko w okolice wolne od zakażonych pasiek. Pszczelarze wywożący pszczoły powinni posiadać świadectwo zdrowotności pasieki, wydane przez powiatowego lekarza wetery­naryjnego. Roje słabe znajdują się w gorszych warunkach niż silne. W celu utrzymania odpowiedniej temperatury w gnieździe muszą wykazać większy nakład pracy i energii, gorzej też karmią swojs larwy. Powoduje to wygryzanie się pszczół o zmniejszonej sile żywotnej i obniżonej odporności. Takie roje źle zimują, zużywają dużo zapasów, często ulegają biegunce, słabo rozwijają się na wiosnę i łatwo zapadają na różne choroby. Dlatego w pasiekach należy utrzymywać tylko silne, wysokoproduktywne i odporne na choroby roje. Jedynie w takich pniach można wychowywać matki i przeprowadzać systematyczną ich wymianę. Pszczelarz musi zapewnić pszczołom dostateczne zasoby pożytkowe w ciągu całego sezonu, na zimę zaś zaopatrzyć je w pełnowartościowy i łatwo strawny pokarm. Ule na zimę muszą być uszczelnione i dobrze ocieplone. Aby zapobiec przenoszeniu się chorób z pasieki do pasieki, należy poznać drogi i sposoby ich rozprzestrzeniania się. Większość chorób czerwiu i pszczół szerzy się przez kontakt pszczół zdrowych z chorymi, z zakażonymi plastrami, miodem, sprzętem itp. Kontakt zdrowych pszczół z chorymi może także nastąpić przy błądzeniu, nalotach i rabunkach. Szerzenie chorób możliwe jest również podczas rojenia się pszczół, formowania odkładów, zasilania słabszych pni itd. Każdy schwytany rój powinien być umieszczony w ulu stojącym nieco na uboczu pasieki, aby zapobiec możliwości błądzenia pszczół, oraz bacznie obserwowany w ciągu całego sezonu. Podczas każdorazowego przeglądu trzeba zwracać uwagę na czerw i pszczoły, na ich wygląd i zachowanie się, a przy wystą­pieniu jakichkolwiek objawów wzbudzających podejrzenie o cho­robę wysłać natychmiast próbki do pracowni rozpoznawczej. Do zwalczania i zapobiegania chorobom i szkodnikom pszczół po­trzebna jest w każdej pasiece apteczka z niezbędnymi środkami odkażającymi i leczniczymi.

Dnia 15.07.2010 dzieciaki na koloniach w Pszczelej Woli odwiedziła p. Agnieszka Żółkowska, przedstawicielka Deutsch – Wagen – Tour, która przeprowadziła zajęcia w zakresie nauki języków obcych ze szczególnym uwzględnieniem języka niemieckiego.

Na spotkaniu dzieci wykazały się niezwykłą aktywnością i znajomością języków obcych ,a sposób w jaki p. Agnieszka prowadziła zajęcia przypadł szczególnie do gustu najmłodszym grupom. Zabawowy charakter prowadzenia zajęć zjednał jej bardzo szybko kolonistów, a konkursom,grom oraz zabawom na temat znajomości słówek i zwrotów nie było końca.
Trzeba dodać że każde dziecko biorące udział w spotkaniu otrzymało nagrody rzeczowe ufundowane przez przedstawicieli firmy.
Bardzo dziękujemy p.Agnieszko za bezinteresowna pracę oraz czas włożony w edukację kolonistów.

Pytają starostę
Temat elektrowni wiatrowych zelektryzował społeczeństwo. Został poruszony na sesji Rady Powiatu Chełmskiego. W tej sprawie pytali radni: Teresa Królikowska, Maria Patra i Zdzisław Wronka.
- Strategia Rozwoju Województwa stwierdza, że nasz teren nie nadaje się do produkcji energii z wykorzystaniem wiatru. Za mało u nas wieje – twierdzi wicestarosta Adam Rychliczek.
Mimo tego wiele firm poszukuje miejsc, gdzie można by postawić fermy wiatrowe. Ta ze Szczecina chce wybudować 24 wiatraki, każdy o mocy 3 megawatów. Brana pod uwagę jest lokalizacja na Koziej Górze w gminie Wierzbica oraz na Górze Sieleckiej.
- Plany zagospodarowania przestrzennego gmin nie przewidują elektrowni wiatrowych. PWSZ wystąpił ponadto o wyznaczenie strefy ochronnych wokół lotniska. Wrysowaliśmy je na mapę – dodaje Rychliczek.
Właśnie na Górze Sieleckiej, na terenie obejmującym gminę Leśniowice, ma stanąć maszt do pomiarów wiatru. Elektrownie wiatrowe mają też tam swoich zwolenników. – To my wybraliśmy Unię Europejską. Wiąże się to też z koniecznością pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych. Na Zachodzie wiatraki się kręcą – mówi wójt Wiesław Radzięciak. Wskazuje, że pozwolenie na budowę takiej elektrowni zależy od wielu instytucji i dokumentów. Jeśli nie ma przeszkód, należy dać rolnikom możliwość zarabiania na dzierżawie. A podobno zarabiać można dobrze i to przez okres 29 lat i 7 miesięcy, bo na tyle zawierane są umowy dzierżawy.

Pszczółki się zgubią
Chcieliśmy sprawdzić, czy obawy pszczelarzy i rolników są uzasadnione. Oddział pszczelnictwa w Puławach nic na temat wpływu wiatraków na pszczoły nie potrafił powiedzieć. – Nie mieliśmy zleconych badań w tym kierunku. To nie pierwsze pytanie w tej sprawie – powiedziano nam w sekretariacie.
Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska także nie zna wyników polskich badań dotyczących wpływu elektrowni wiatrowych na pszczoły. Być może nikt takich nie przeprowadził. Wykonali natomiast takie badania uczeni niemieccy.
- Z tego co mi przekazali nasi specjaliści wynika, że promieniowanie emitowane przez te urządzenia może zaburzać tor lotu pszczoły. Siła wirników może też wsysać owady – mówi Akeksandra Woźniak-Figurska z Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Lublinie.
Energetyka wiatrowa to temat w Polsce nowy. Obrońcy ferm wiatrowych wykazują, że przecież takie urządzenia są już w Polsce i nikt się nie skarży na uciążliwości. Pomiędzy wiatrakami wypasane są nawet krowy. Jedno z poważniejszych opracowań na temat elektrowni wiatrowych stworzyło Biuro Planowania Przestrzennego w Lublinie. Dokument „Przestrzenne Aspekty Lokalizacji Energetyki Wiatrowej w Województwie Lubelskim“ jest dostępny na ich stronie. Na temat wpływu wiatraków na owady nic nie wspomina. Można jednak w nim przeczytać, że: „Elektrownie wiatrowe budzą protesty ze strony organizacji ekologicznych na całym świecie. Głównymi negatywnymi oddziaływaniami elektrowni wiatrowych jest ich wpływ na zasoby faunistyczne oraz zdrowie mieszkańców“.
Badania i doświadczenia innych krajów wykazały, że farmy wiatrowe należy lokalizować z dala od tras przelotowych i siedlisk ptaków. Niektóre ptaki, zwłaszcza te ciężkie i mało zwrotne, giną od zderzenia z łopatami wirników. Podobnie rzecz ma się z nietoperzami. Wiatraki mają też wpływ na ludzi. Ustalono, że poziom emitowanego hałasu o niskich częstotliwościach może wywoływać chorobę drganiowo-dźwiękową (VAD). Niesłyszalne dźwięki oddziałują negatywnie na układy nerwowy, sercowo-naczyniowy i płucny. Uciążliwe jest też ciągłe miganie cienia z łopat wirników. Niestety, wysokie wieże wiatraków zmieniają naturalne krajobrazy, obniżają ich atrakcyjność turystyczną. Ważnym problemem jest też niezawodność i bezpieczeństwo tych urządzeń. W Niemczech w okolicach Oldenburga w 2006 roku w wyniku gwałtownego podmuch wiatru zerwał się 10 metrowy fragment łopaty wirnika. Nietrudno sobie wyobrazić, co mógłby zrobić z dachem domu, gdyby taki wypadek zdarzył się w pobliżu gospodarstwa.
- To pierwsze przypadki stawiania tak dużej ilości wiatraków w naszym regionie – mówi Zbigniew Pęcak z Lubelskiego Towarzystwa Pszczelniczego. – Myślę że wpływ wiatru z tylu wiatraków może zakłócić normalny tor lotu pszczoły. Jednak większym zagrożeniem będzie drżenie przenoszone przez podstawy wiatraków do ziemi oraz ich niejednokrotnie głośna praca. Szczególnie w zimie pnie pszczele stojące w zasięgu łopat wiatraków będą narażone na niepokoje, co wpłynie na bardzo złą zimowlę, rozluźniane i niepokojenie się kłębu zimowego, co w istocie będzie doprowadzać do śmierci pszczół – dodaje.