Zapraszamy do oglądania:

Guy Covered in 500,000 Bees
Załadowane przez: DiagonalView. – Odkryj inne wideo o zwierzętach.

NAJLEPSZE STRONY O PSZCZOŁACH SERWIS PSZCZELARSKI

LATO – 2010 ROK

KOLONIE EKOLOGICZNE

„ …Książki w kąt i cała wiedza, chociaż na dwa miesiące

Teraz lasy i polna miedza, góry i plaże gorące …”

(Ewa Łepkowska)

Nasz Adres :

LUBELSKIE TOWARZYSTWO PSZCZELNICZE

23 – 109 Pszczela Wola, Pszczela Wola 9

Szanowni Państwo!

Zapraszamy po raz piąty na letnie, edukacyjne kolonie, gdzie jak zwykle będziemy proponować dzieciom udział w zajęciach z dziedziny pszczelarstwa ale nie tylko, poszerzymy program o zajęcia z dziedziny biologicznej i ekologicznej.

Wiedząc o tym, że głównym zadaniem pszczoły jest zapylanie pragniemy szerzyć tę wiedzę również wśród dzieci i młodzieży, których rodzice bądź dziadkowie nie są pszczelarzami, ale wykazują chęć poznania życia pszczół i zdobycia wiedzy jak ważna jest rola pszczoły w ekosystemie.

„Gdy zginie ostatnia pszczoła na kuli ziemskiej,

ludzkości pozostaną tylko 4 lata życia”.

Albert Einstein

W tym roku proponujemy wypoczynek w słynnym górskim, dziecięcym uzdrowisku Rabka Zdrój w pobliżu Gorczańskiego Parku Narodowego oraz tradycyjnie już zapraszamy do zawsze gościnnej Pszczelej Woli. W tym roku na nasze kolonie zapraszamy również dzieci i młodzież nie będące ze środowiska pszczelarskiego. Dla tych osób cena wynosi 650,00 zł.

Joanna i Zbigniew Pęcakowie

Pszczela Wola

TERMINY: 10.07.-20.07.2010 (10 dni) - 570 zł
22.07.-01.08.2010 (10 dni) - 570 zł

TURYSTYKA:
• Wycieczka do Kazimierza Dolnego nad Wisłą (Rejs statkiem po Wiśle, Rynek), Puław (Instytut Sadownictwa i Kwiaciarstwa Oddział Pszczelnictwa), Gołębia (Muzeum Nietypowych Rowerów – jedyne w Polsce i Europie),
• Wycieczka do Bałtowskiego Parku Jurajskiego, Opatowa – Kolegiata, Podziemna Trasa Turystyczna, spływ tratwami,
• Dla chętnych (młodzież) – zwiedzanie Muzeum na Majdanku – teren byłego obozu koncentracyjnego (baraki, wieże i wartownie, krematorium, łaźnia, komory gazowe).

REKREACJA I SPORT:
• Podchody i biegi terenowe,
• Zajęcia w stadninie koni,
• Rajd nad Zalew Zemborzycki – zajęcia marynistyczne na jachcie typu DZ prowadzone przez instruktora Ligi Morskiej i Rzecznej
• Spływ kajakowy za dodatkową opłatą – 30 zł. Wymagana pisemna zgoda rodziców.

INNE ATRAKCJE:
• Zwiedzanie skansenu pszczelarskiego,
• „Od kwiatka do miodu” – zielona lekcja,
• Edukacja ekologiczna w terenie (zielone lekcje
dotyczące różnorodnej tematyki ekologicznej).

Zakwaterowani będziemy w internacie ZSR CKP. Pokoje 3,4 osobowe. Na miejscu stołówka, boiska do piłki nożnej, siatkowej i koszykówki.
Dyplomy dla wszystkich uczestników kolonii.

Zapewniamy:
• wykwalifikowaną kadrę pedagogiczną, przewodnicką, medyczną,
• nocleg i wyżywienie (3 posiłki + podwieczorek),
• ubezpieczenie NNW (5000 PLN), HESTIA S.A.,
• bilety wstępu do zwiedzanych obiektów.

Wiek uczestników: 7-17 lat
Ilość miejsc: 100

RABKA ZDRÓJ

TERMINY: 26.06.-06.07.2010 (10 dni) - 590 zł
15.08.-25.08.2010 (10 dni) - 590 zł

TURYSTYKA:
• Wycieczka na Słowację (Zamek w Starej Lubowni – (Hrad Ľubovňa) to wielka majestatyczna twierdza renesansowa, która wznosi się nad doliną rzeki Poprad z początku XIV w.) i do Zakopanego (Gubałówka, Kompleks Skoczni Narciarskich, Krupówki)
• Wycieczka do Muzeum Pszczelarstwa w Stróżach (Warsztaty w Gospodarstwie Pasiecznym „Sądecki Bartnik”) i do Kamiannej (Wizyta w Domu Pszczelarza, Pawilon wystawowy),
• Zwiedzimy zabytkowy Kościółek i Muzeum Orkana z XVI wieku,
• Poznamy turystyczne szlaki, którymi podążał Jan Paweł II – Maciejowa,
Bania, Grzebień, Zielony Szlak na Luboń Wielki,
• Uroczysko Krzywoń, Ścieżka edukacyjna dotycząca ekosystemu Gorce,
• Tężnie.

REKREACJA I SPORT:
• Będziemy uczestnikami zabaw w słynnym „Rabkolandzie”,
• Będziemy brali udział w grach i zabawach sportowych,
• Zorganizujemy „Koloniadę Sportową”,
• Pójdziemy na basen.

INNE ATRAKCJE:
• Dyskoteki, ”Kino letnie”
• Ognisko z pieczeniem kiełbasek,
• „Chrzest kolonijny” „Śluby
kolonijne”.
Zakwaterowani będziemy w ośrodku kolonijno-wczasowym z pełnym węzłem sanitarnym. Na miejscu są: stołówka i świetlica. Na terenie ośrodka będą dostępne: boisko do piłki siatkowej, sala bilardowa i TV-sat, miejsce na grilla.
Dyplomy dla wszystkich uczestników kolonii.

Zapewniamy:
• wykwalifikowaną kadrę pedagogiczną, przewodnicką, medyczną,
• nocleg i wyżywienie (3 posiłki + podwieczorek),
• ubezpieczenie NNW (5000 PLN), HESTIA S.A.,
• bilety wstępu do zwiedzanych obiektów.

Wiek uczestników: 7-17 lat
Ilość miejsc: 50

Tel.: 081 534 24 10
Tel. Kom.: 050 999 11 78

Strony internetowe:

www.pszczelipark.pl

www.ltp.net.pl

Poczta elektroniczna:

fundacja@fbmn.pl

Kolonie dla dzieci Pszczela Wola

Miody polskie są najzdrowsze

Pszczoły nie są takie groźne, przekonywały panie na stoiskami ze słodkimi miodami

• 
• 

Zanim Festiwal Smaku stał się najbardziej tłumnie odwiedzaną imprezą w województwie, najpierw było Święto Miodu i to właśnie ten produkt  był jego główną atrakcją.

Nazywany płynnym złotem miód był pierwszym w historii dodatkiem słodzącym. Gościł na stołach bogatej szlachty i ubogich chłopów. Ze względu na swe właściwości miód jest znany w kuchni i lecznictwie od 4000 lat, a do dziś zakres jego stosowania jest bardzo szeroki.

Miody powstają z zebranego i przetworzonego przez pszczoły nektaru z kwiatów oraz tzw. spadzi, czyli słodkiej wydzieliny osiadłej na liściach i gałązkach niektórych drzew i krzewów. Spadź jest substancją wydalaną przez owady. One to pobierają z liści czy igieł sok jako pokarm a nie mogąc przyswoić tak dużej ilości cukrów wydalają go w postaci kropelek.

Miód jest produktem o zróżnicowanym składzie chemicznym. Zależy on w dużym stopniu od rodzaju i gatunku roślin, z których pszczoły zbierają nektar lub spadź. Duże znaczenie ma także miejsce, w którym żyją i pracują pszczoły. W różnych typach i odmianach miodu odkryto ponad 300 składników należących do kilkunastu grup chemicznych, przy czym większość z nich ma charakter śladowy. Miód pszczeli to przede wszystkim mieszanina węglowodanów – głównie cukrów prostych, glukozy i fruktozy, w przybliżeniu 75%. Miody zawierają także m.in. związki azotowe, kwasy (m.in. kwas foliowy, kwas pantotenowy, kwas jabłkowy, kwas cytrynowy), żelazo, mangan, miedź, fluor, siarkę, potas, fosfor, sód, wapń, magnez, krzem, selen, bor, jod, lit i wiele innych. Miód to także bogactwo enzymów (pochodzą z wydzieliny gruczołów ślinowych pszczół). Zawartość białka jest niewielka. Są to głównie albuminy i globuliny, będące składnikami wydzieliny gruczołów gardzielowych pszczół. Miód może zawierać ziarenka pyłku kwiatowego a także śladowe ilości mleczka pszczelego. O smaku i aromacie miodu decydują w dużym stopniu składniki olejków eterycznych pochodzące z nektaru. Barwa miodu zależy przede wszystkim od obecności związków karotenoidowych (głównie beta-karotenu), ksantofilu, chlorofilu i jego pochodnych, flawonoidów i antocyjanów. Naturalny miód wcześniej czy później krystalizuje, czyli zamienia się z formy płynnej (patoki) w formę stałą (krupiec). Zjawisko to często niesłusznie nazywa się scukrzaniem. Krystalizacja najszybciej przebiega w miodach wiosennych – nawet w kilkanaście dni po miodobraniu. Sprawia to większa zawartość glukozy. Dłużej pozostają w postaci płynnej miody z większą zawartością fruktozy, jak np. miód akacjowy. Kryształki miodu mogą być drobne, regularne lub nierówne, grudkowate. Krystalizacja miodu nie zmienia jego wartości odżywczo-leczniczych, lecz jedynie konsystencję. Miód można przywrócić do postaci płynnej poprzez wstawienie słoiczka do garnka z gorącą wodą. Nie należy jednak przekraczać temperatury 40 stopni. Miód zachowa swe cenne właściwości jeżeli będzie przechowywany w odpowiednich warunkach. Ważne, aby był szczelnie zamknięty i trzymany w suchym, chłodnym pomieszczeniu. Nie powinien być wystawiany na działanie słońca. Poszczególne odmiany miodów ze względu na swój skład posiadają specyficzne walory lecznicze.

Miód akacjowy – w stanie płynnym jest prawie przeźroczysty. Ma przewagę fruktozy i sacharozy dlatego proces krystalizacji następuje po kilku miesiącach a nawet roku. Polecany jest przy schorzeniach przewodu pokarmowego (m.in. nadkwaśności żołądka) i w zaburzeniach funkcjonowania nerek

Miód mniszkowy – jest jednym z pierwszych wiosennych miodów. Jak większość miodów wczesnych zawiera dużo glukozy i bardzo szybko krystalizuje. Ma jasną barwę i delikatny, słodki smak. Stosowany jest w chorobach wątroby i dróg żółciowych, chorobach reumatycznych, niedokrwistości, schorzeniach żołądka a także w stanach wyczerpania psychofizycznego. Stosowany zewnętrznie doskonale przyśpiesza gojenie drobnych ran.

Miód malinowy – podobnie jak owoce maliny działa rozgrzewająco, napotnie i przeciwgorączkowo dlatego może być stosowany w schorzeniach górnych dróg oddechowych. Zawartość w tym miodzie kwasów tłuszczowych i betacytosteryny sprawia, że polecany jest w profilaktyce miażdżycy

Miód spadziowy – najsmaczniejszy pochodzi ze spadzi zbieranej przez pszczoły na drzewach iglastych. Posiada zabarwienie brązowe do prawie czarnego, często z zielonkawym odcieniem Ma charakterystyczny zapach przypominający trochę igliwie lub żywicę. Smak jest przyjemny, łagodny. Miód ten zawiera dużo biopierwiastków. Polecany jest w leczeniu anemii, dla rekonwalescentów po ciężkich chorobach, operacjach, w leczeniu nerwicy serca, miażdżycy i innych schorzeniach sercowo-naczyniowych. Posiada silne właściwości antyseptyczne dlatego stosuje się go w schorzeniach górnych dróg oddechowych.

Miód lipowy – jest to bardzo aromatyczny i smaczny miód z lekką nutą goryczy. Podobnie jak kwiaty lipy wspomaga leczenie przeziębień i grypy. Działa przeciwbakteryjnie i uspokajająco, przez co jest bardzo pomocny we wszelkich stanach nerwicowych.

Miód rzepakowy – jest to także miód wiosenny, zawierający przede wszystkim glukozę. Z tego powodu zalecany jest przy chorobach serca, dróg żółciowych oraz stanów zapalnych wątroby. Jest to jeden z najszybciej krystalizujących miodów.

Miód gryczany – ma barwę ciemno-herbacianą, silny zapach i ostry, bardzo specyficzny smak. Ze względu na to jest cenionym dodatkiem cukierniczym. Dodaje się go m.in. do pierników. Nadaje charakterystyczny smak wielu miodom pitnym. Wpływa korzystnie na układ odpornościowy. Wspomaga zrastanie się kości po złamaniach. Polecany jest w chorobach krążenia np. miażdżycy. Zawiera dość dużo magnezu.

Miód wrzosowy – w stanie płynnym ma barwę czerwonobrunatną i konsystencję lekko galaretowatą. Jest aromatyczny, w smaku słodki z lekką goryczką. Zalecany jest w chorobach dróg moczowych, kamicy nerkowej oraz zapaleniu jelit i w biegunkach. Profilaktycznie polecany dla panów po trzydziestce, gdyż dobrze wpływa na gruczoł prostaty.

Miód wielokwiatowy – występuje jako naturalna mieszanina wytwarzana z różnych rodzajów nektaru przez pszczoły lub jako kompozycja kilku miodów mieszana przez bartnika. Od tej kompozycji zależy jego kolor, smak i zapach. Miód ten wpływa korzystnie na system nerwowy, a ponadto wskazany jest do ogólnego wzmocnienia i regeneracji organizmu. Zazwyczaj zawiera niewielki ilości pyłków kwiatowych dlatego może być stosowany jako “naturalna szczepionka przeciwalergiczna”

Na rynku możemy spotkać także tzw. ziołomiody. Są to produkty powstałe z ekstraktów lub naparów ziołowych w roztworze sacharozy, przetworzone przez pszczoły do konsystencji miodu. Ich smak, zapach i działanie zależy od rodzaju ziół stosowanych do ich produkcji. Obecności ziół zawdzięczają też znacznie większą zawartość mikro i makroelementów.  Ziołomiody nie przedstawiają większych wartości dla ludzkiego organizmu. Głównie mogą służyć jako słodzik zastępujący cukier. Bywa że “producenci” piszą o ziołomiodach że mają większą wartość niż miód pszczeli pozyskany z nektaru kwiatów … Zresztą wiele sprzecznych opini na temat tych produktów można znaleźć w całkiem poważnych publikacjach. Jest to tylko kwestia kto ile zapłaci żeby sie zeszmacić za kasę pisząc cudowne odkrycia.

Miód poleca się dorosłym i dzieciom. Maluchom zaleca się spożywanie około 7 gram dziennie w dwóch dawkach. Dzieciom w wieku 4-16 lat od 10-40 gram w dwóch dawkach dziennych. Dorosłym 40 -60 gram także w dwóch dawkach. Miód ma szerokie zastosowanie w kuchni. Tradycyjnie smaruje się nim pieczywo, oraz używa do wypieku ciast. Jest też doskonały do słodzenia napojów zimnych i ciepłych. Zanim dodamy go do herbaty, kakao czy kawy należy jednak odczekać nieco, aż napój przestygnie, gdyż miód zbyt ogrzany traci swe cenne właściwości. Jest to doskonały dodatek do surówek, deserów oraz potraw mięsnych.

Obecnie miód wykorzystywany jest w kuchniach całego świata do wyrobu ciast, polew, sosów oraz jako dodatek do mięs.
W Grecji dużą popularnością cieszy się niezwykle aromatyczny miód tymiankowy, Włosi cenią sobie miód kasztanowy, Francuzi zajadają się miodem lawendowym, zaś Turcy szczególnie gustują w miodzie piniowym, przygotowując z niego popularną baklavę.

Ale miód to nie tylko pyszny smak. Renate Frank, jako specjalistka w zakresie wykorzystania miodu w żywieniu i medycynie, opisuje także miód jako produkt leczniczy, zawierający sporą dawkę witamin, protein wspomagających regenerację i składników mineralnych. Czytając lekturę “Miód. Odżywia, leczy, pielęgnuje” dowiemy się wszystkiego na temat znaczenia miodu dla zdrowia, jego wpływu na ludzki organizm, podawania go dorosłym oraz dzieciom.

Na końcu książki “Miód. Odżywia, leczy, pielęgnuje.” znajdziemy ciekawe przepisy na potrawy zawierające miód, zarówno w formie sałatek, past do chleba, wszelkich deserów, ale też dań obiadowych.

Książka “Miód” to kompendium wiedzy na temat miodu. Jest godna polecenia nie tylko przeczelarzom, ale także wszystkim tym, którzy chcą wiedzieć więcej na temat tego wspaniałego produktu natury. Poręczny format i spora ilość ilustracji sprawiają, że czytanie jej jest przyjemnością.

Miód. Odżywia, leczy, pielęgnuje.
Wydawnictwo RM
Autor: Renate Frank
Cena: 29,90 zł.

Anna Szcześniak, szefowa Zespołu Szkół Rolniczych w Pszczelej Woli poleca żeberka z miodem (© Zespół Szkół Rolniczych w Pszczelej Woli)

Któż może trafniej wypowiadać się o walorach odżywczych i leczniczych miodu, jak nie eksperci z Pszczelej Woli? Dlatego to ich rady zasięgnęliśmy, mając w styczniowe mrozy Kubusiową ochotę na coś z miodkiem. Może być ciasto, deser, ale też równie dobrze jednogarnkowe danie w wykonaniu uczniów Technikum Żywienia i Gospodarstwa Domowego. Po burzy mózgów wybraliśmy bigos z miodem. Zdobył Brązowy Gar w konkursie na najlepszy bigos polski w 2008 roku. Spróbujcie. Pycha!

NAJLEPSZE STRONY O PSZCZOŁACH
SERWIS PSZCZELARSKI

Bigos z miodem

Produkty: 3 kg kapusty świeżej, 3 kg kiszonej, 0,5 kg marchwi, 0,5 kg selera, 25 dag cebuli, różne gatunki mięsa surowego (np. karkówka, boczek surowy, łopatka) – ok. 1,5-2 kg, wędliny wędzone (kiełbasa zwykła – ok. 0,5 kg, kurczak gotowany, 0,5 kg boczku wędzonego, śliwki suszone lub powidła, 0,5 kg szklanki miodu, koncentrat pomidorowy (ketchup), przyprawy (majeranek, pieprz, sól, jarzynka, ziele angielskie, liść laurowy).

Oba rodzaje kapusty obgotować, odcisnąć i połączyć ze sobą. Marchew i seler zetrzeć na tarce o dużych oczkach i podsmażyć na 2-3 łyżkach smalcu do miękkości i dodać do kapusty. Surowe mięsa obsmażyć na brązowy kolor, podlać niewielką ilością wody, poddusić i dodać do kapusty. Boczek pokroić w paseczki, stopić, podsmażyć kiełbasę w plastrach i cebulę pokrojoną w kostkę – dodać do pozostałych składników i całość bardzo dokładnie wymieszać. Dodać przyprawy, koncentrat pomidorowy, powidła, śliwki i gotować na wolnym ogniu ok. 3 godzin, do miękkości wszystkich składników. Można dodać grzybki suszone. Pod koniec doprawić do smaku. Plus trochę miodu pitnego.

Kim Basinger

Madonna

Richard Gere

Catherine Bach

Tom Selleck

Kevin Bacon

Lorenzo Lamas

Heather Locklear

Michael Douglas

Johnny Depp

Richard Grieco

Jednak z punktu widzenia biologii rodziny pszczelej rok rozpoczyna się właśnie w styczniu. To teraz matki zaczynają składać pierwsze jajeczka, a bodźcem do tego jest wydłużający się dzień. Zimowe czerwienie mogło zresztą trwać przez cały czas, czemu sprzyjała dość wysoka temperatura w listopadzie i grudniu. Jednak przy „normalnej” zimie czerwienie ustaje wraz z pierwszymi przymrozkami, by rozpocząć się około połowy stycznia. Nie dotyczy to pszczół pochodzących z ciepłych stref klimatycznych, zwłaszcza żółtych pszczół popularnie określanych jako „Włoszki”, oraz pszczół Buckfast. Matki tych linii i krzyżówek mogą czerwić przez całą zimę, gdyż na terenach „zamieszkiwanych” przez ich przodków zima jest łagodna lub nie ma jej wcale. Do tego w Południowej Europie i Północnej Afryce różnice między długością dnia w miesiącach letnich i zimowych nie są tak duże jak u nas. Pszczoły te charakteryzują się więc intensywnym rozwojem przez cały sezon, również w drugiej połowie lata. Niestety, rozwój ten może trwać również zimą, co przy długo utrzymujących się niskich temperaturach będzie przyczyną dużych strat.

Za to „nasze” pszczoły, czyli te wywodzące się z pogłowia utrzymywanego w barciach przez naszych pradziadów, jak również kaukaskie i większość Krainek zimują dobrze, a rozwijać się zaczynają dopiero po zimowym przesileniu. Ale tylko wtedy, gdy dopisze pogoda, gdyż siarczyste mrozy skutecznie hamują rozwój, Przypadkowe jajeczka „znoszone” przez matkę spadają na dno ula, a larwy wyklute z tych złożonych wcześniej, gdy było ciepło, są zjadane przez pszczoły.

Taka sytuacja trwa w rodzinach nawet do końca lutego, zależnie od panujących na dworze temperatur. Dlatego wczesne, styczniowe loty pszczół nie oznaczają zakończenia zimowli. Pszczoły bowiem latają wtedy, gdy pozwoli na to pogoda. Wszelkie rewelacje dostarczane przez dziennikarzy z „niepszczelarskich” mediów, informujące o rychłym zakończeniu zimy, bo pszczoły się obudziły, są błędne. Zima bowiem nie odchodzi dlatego, że pszczoły zaczęły latać, lecz pszczoły latają, gdyż zrobiło się ciepło. Takie ocieplenie, zwłaszcza wczesne, styczniowe, nie musi oznaczać nadejścia wiosny.

Nadal trwa zima

Styczeń i luty są więc miesiącami jak najbardziej zimowymi. Do tej zasady musi dostosować swoje działania pszczelarz, choć czasami trudno się powstrzymać przed zajrzeniem do uli w cieplejszy, zimowy dzień. Zwłaszcza w lutym, gdy słońce przygrzeje i pszczoły wylatują, aż korci, by pokazać się w pasiece i sprawdzić czy w ulach wszystko w porządku, czy jest dosyć zapasów, są matki i czy pszczoły dobrze zajmują się czerwiem. Jednak zaglądanie do uli teraz, w środku zimy, a nawet w jej drugiej części, nic nam nie pomoże, a pszczołom tylko zaszkodzi. Nawet stwierdzenie zbyt małych ilości zapasów będzie tylko przyczyną niepotrzebnego niepokoju u nas. Zresztą dokładne zdiagnozowanie ilości zapasów w zimującej rodzinie teraz jest niemożliwe, chyba że ul z pszczołami zważymy i porównamy jego masę z tą z początku zimowli.

Dobrze znane i dokładnie opisane sposoby ratowania rodzin, które z zimy wyszły osłabione lub głodne, dotyczą okresu po pierwszym wiosennym oblocie, gdy temperatura w dzień regularnie zaczyna podnosić się powyżej 10°C, a zima odchodzi do morza (św. Grzegorza, 12 marca). Wcześniej pszczołom mającym kłopoty z przezimowaniem nie można pomóc. Można jedynie podtrzymywać przy życiu rodziny, którym skończyły się zapasy (oczywiście z winy pszczelarza, który oszczędzał na karmieniu lub zazimował słabą rodzinę i jej zapasy zostały zrabowane jesienią). Takie dokarmianie polega na położeniu na górnych beleczkach ramek „placka” z ciasta miodowo cukrowego, zawiniętego w folię podziurawioną od spodu widelcem. Pszczoły ciasto spożyją, ale jeśli szybko się nie ociepli, mogą nadal być zagrożone osypaniem się z głodu. Każde bowiem karmienie w okresie przedwiosennym przyspiesza rozwój i prowadzi do jeszcze szybszego zużycia zapasów.

Wiosenny oblot

Przełomowym wydarzeniem w pasiece jest pierwszy oblot wiosenny. Pszczoły z zimującej rodziny w słoneczny dzień, gdy temperatura na dworze wzrośnie do 10 ÷ 12° C w cieniu, zaczynają masowo wylatywać z ula, by pozbyć się nagromadzonego w jelicie prostym kału. Oblot ten trwa od kilkunastu minut do godziny, później pszczoły się uspokajają, co najwyżej pojedyncze zbieraczki kontynuują loty po wodę. Pierwszy oblot w polskich pasiekach najczęściej ma miejsce w terminie od końca lutego do połowy marca. Jeżeli pszczelarzowi uda się być w pasiece w czasie pierwszego oblotu, powinien bacznie przyjrzeć się pszczołom, gdyż obserwacje przeprowadzone w ten dzień pozwalają wyciągnąć ogólne wnioski co do siły rodzin i ich zdrowotności. Nie ma obaw o los rodzin oblatujących się dynamicznie, których zachowanie przypominać może nawet początkowe stadium wychodzenia roju. Rodziny takie na pewno są silne i mają zapasy. Rodziny, z których pszczoły słabo latają i gromadzą się na mostku wylotkowym, jakby czegoś szukały, mogą nie mieć matki, może też zagrażać im głód. Oddawanie przez pszczoły kału na wylotku lub przedniej ścianie ula świadczy o korzystaniu w zimie z niewłaściwego pokarmu lub o zakażeniu nosemą. Typowym objawem nosemozy są ślady kału na ulu w formie ułożonych w rzędzie punktów, jakby nanizanych na nitkę paciorków. Nie można mieć pewności co do rodzin, które nie oblatują się wcale. Mogły osypać się w czasie zimy, ale równie dobrze mogą nie przejawiać jeszcze chęci do latania. Korzystając z ładnej pogody w czasie oblotu można je skontrolować, sprawdzając tylko obecność żywych pszczół w gniazdach. Nie należy w tym celu wyjmować plastrów, wystarczy zajrzeć między uliczki. Jeżeli pszczoły żyją, rodzinę zostawia się w spokoju.

Jeśli pierwszy oblot odbył się pod nieobecność pszczelarza, zawsze pewne wnioski o jakości przezimowania rodzin i ich sile można wyciągnąć na podstawie obserwacji pasieczyska i uli. Przed silnymi rodzinami leży usunięty przez pszczoły osyp, co świadczy o tym, że pszczoły doskonale poradziły sobie z oblotem. Upstrzone kałem mostki wylotowe i ściany uli świadczą o porażeniu pszczół nosemozą, bezmateczności lub o jednym i drugim. Jeżeli przed którymś z uli nie ma osypu, należy sprawdzić, czy rodzina przezimowała i nie zdecydowała się jeszcze na oblot, czy też w czasie zimy zginęła.

Pierwsze prace pasieczne

Silne rodziny powinny poradzić sobie z dalszym rozwojem tak, że pierwszą pracą wykonaną przez pszczelarza będzie poszerzenie gniazd węzą w połowie kwietnia lub dodanie nadstawek po rozpoczęciu pierwszych pożytków nektarowych (wierzby, ałycza, mniszek). Niemniej pszczelarze starają się pomagać pszczołom w wiosennym rozwoju. W wielu pasiekach wykonuje się wymianę dennic połączoną z ich odkażaniem. Zabieg taki, wykonany przed pierwszym oblotem, wyręcza pszczoły z pracy polegającej na usunięciu pozostałego po zimie osypu. Również oskrobanie dennic i ich opalenie płomieniem lampy gazowej ma duże znaczenie, jeśli chodzi o poprawienie warunków zdrowotnych w ulu. Jednak dla silnej rodziny taki zabieg nie ma znaczenia: pszczoły same pozbędą się osypu, w ulu jest sucho, a ponieważ są zdrowe, nie ma przetrwalników chorób. W każdym razie nie zaobserwowano, by wymiana i odkażanie dennic wpływały dodatnio na zwiększenie produkcji miodowej.

Kolejny zabieg często wykonywany zwłaszcza w mniejszych pasiekach, to usuwanie części plastrów w celu dostosowania wielkości gniazd do siły rodzin. Ta czynność jest potrzebna, ale tylko wtedy, gdy z jakiejś przyczyny pszczół znacząco przez zimę ubyło. Jeżeli pszczoły obsiadały wszystkie uliczki jesienią, po nastaniu pierwszych przymrozków, a straty zimowe były niewielkie, wszystkie plastry oraz zgromadzone w nich zapasy nadal są potrzebne. Pszczół bowiem nie ubyło, a w rozwijających się już od początku lutego rodzinach powinno ich być więcej niż we wrześniu. Zresztą wystarczy krótkie ocieplenie, by rodzina momentalnie zrobiła się większa, nie na skutek gwałtownego przyrostu jej liczebności, lecz w wyniku rozluźnienia się pszczół, dotychczas ściśniętych w kłąb.

Poidło

Jedynym surowcem, który pszczoły teraz, we wczesnym okresie wiosennym muszą dostarczać do gniazda, jest woda. W plastrach powinno być jeszcze dosyć zapasów cukrowych zgromadzonych w wyniku sierpniowo – wrześniowego karmienia. Nie powinno też brakować pierzgi, jako że do złożenia gniazd na zimę należało użyć właśnie plastrów wypełnionych zapasami pyłkowymi. Ponieważ czerwia jest coraz więcej, pszczoły karmicielki potrzebują dużo wody do przyrządzania papki miodowo – pierzgowej, specjalnej mieszaniny służącej do karmienia starszych larw. Dotychczas wystarczała woda wchłaniana przez odsklepione zapasy cukrowe. Po pierwszym oblocie zbieraczki wyruszają na poszukiwanie wody, co zważywszy na nie zawsze korzystne warunki atmosferyczne jest pracą bardzo wyczerpującą. Praktycznie zbieraczka wody wykonuje zaledwie parę lotów i ginie z wyczerpania i starości. Zbieraczkami w tym okresie są najstarsze pszczoły, urodzone jeszcze w sierpniu lub nawet lipcu ubiegłego roku i mające za sobą nie tylko trudny okres zimowli, ale i karmienie pierwszego wiosennego czerwia. Dlatego pszczelarze starają się pomóc pszczołom ustawiając w pasiece poidło. Powinno ono stać w nasłonecznionym miejscu, dzięki czemu woda pobierana przez pszczoły będzie cieplejsza oraz odkażana przez promienie słoneczne. Pszczoły zapamiętują miejsce, w którym od pierwszych wiosennych dni mogą się zaopatrzyć w wodę i później korzystają z poidła przez cały sezon. Liczyć się jednak należy z tym, że przynosić ją będą i z innych źródeł, na przykład kałuż, strumyków, sadzawek, ogrodowych oczek, poideł dla zwierząt gospodarskich, a także ze ścieków, rynsztoków i gnojówek. Dlatego nie stwierdzono bezpośredniej zależności między zapewnieniem wody w poidle a późniejszym poziomem produkcji miodowej. Przynoszenie wody jest bowiem normalnym zajęciem pszczół w przezimowanej rodzinie, a pszczoły które tę pracę wykonują bez tego zginęłyby ze starości w ciągu kolejnych kilku dni. Ich ubytek na pewno nie będzie zauważony w rodzinie silnej, gdzie już od połowy marca pszczół zaczyna masowo przybywać. Dlatego podawanie wody bezpośrednio do gniazda (w specjalnych poidełkach ulowych) jest praktykowane tylko w niewielkich, amatorskich pasiekach, których właściciela nie przykładają większej wagi do rachunku ekonomicznego. Pszczoły pobierające wodę z ulowej podkarmiaczki – poidełka cieszą serce pszczelarza, zwłaszcza gdy woda jest ciepła i lekko posłodzona. Podawanie słodkiej wody może stymulować rozwój, gdyż de facto jest to podkarmianie pobudzające. Jest ono tym bardziej skuteczne, gdy pszczoły mają dostęp do zapasów pierzgi lub mogą korzystać z pożytków pyłkowych. Pamiętać jednak należy, że wyjątkowo wczesny i dynamiczny rozwój jest potrzebny w pasiekach, które będą miały do dyspozycji wczesne pożytki towarowe, a wcześnie wychowane duże ilości pszczół znajdą zatrudnienie przy zbiorze nektaru z drzew owocowych, mniszka, rzepiku lub rzepaku. Jeśli bowiem pierwszym towarowym pożytkiem ma być akacja lub malina, tak „podpędzane” rodziny wyroją się już na początku maja.

Najwcześniejszy pożytek może się już pojawić w połowie stycznia. Na zdjęciu – zakwitająca leszczyna, zdjęcie wykonano 15 stycznia 2007 r./ fot. Dariusz Małanowski.

Pierwszy oblot wiosenny/ fot. Dariusz Małanowski.

Pszczelarze wykonują poidła pasieczne na najróżniejsze sposoby/ fot. Dariusz Małanowski.

Category: Artykuły
Tagi: docieplenie gniazd wiosną, leszczyna, oblot, poidło pasieczne, wiosenne podkarmianie, wiosenny osyp, wiosna w pasiece, zima w pasiece

Każdy z pakietów hostingowych umożliwia zaparkowanie nie ograniczonej ilości domen i subdomen. Także tych bezpłatnych – w obrębie naszych domen *.vipserv.org *.yum.pl *.x25.pl.

Php na naszych serwerach nie działa w trybie safe_mode. Możesz sobodnie ustwiąc parametry php.ini w panelu kontrolnym. Dzięki temu można np wyłączyć register_globals czy magic_quotes gdy oprogramowanie tego wymaga.

Nasz rozbudowany panel kontrolny umożliwia wykonanie w prosty sposób wielu operacji jak np. automatyczną instalację dziesiątek skryptów PHP (fora, cmsy, sklepy, frameworki …). Nasze usługi są owocem wieloletniego dialogu z naszymi klientami odnośnie ich potrzeb.

Przetestuj nasze usługi. Przed dokonaniem jakiekolwiek opłaty wręcz trzeba założyć konto testowe przy pomocy formularza zamówienia. W przypadku braku opłat konto testowe po prostu się zawiesi po 7 dniach. Wystarczy wypełnić formularz zamówienia a konto założy się automatycznie.